Biec albo umrzeć

"(...) góry są jak ludzie: żeby je kochać, najpierw trzeba je poznać, a kiedy się je pozna, wiadomo, kiedy się złoszczą, a kiedy są zadowolone, jak się z nimi obchodzić, jak się z nimi bawić, jak o nie dbać, gdy ktoś wyrządza im krzywdę, kiedy lepiej im nie przeszkadzać...".

Góry. Ich surowe piękno, ale też bezwzględne żądania; wymagające uwagi, szacunku, poszanowania. Zachwycające, ale i czasami przerażające. Stałe i niezmienne w swojej formie. Można po nich chodzić w ciszy i skupieniu, kontemplując piękno i podziwiając zmieniającą się naturę. A można po nich biegać, niczym górska kozica, i pokonywanie każdego wzniesienia traktować jak wspaniałą zabawę.

Kilian Jornet to młody Katalończyk, który wychował się wśród górskiej przyrody. Mieszkając z rodziną w schronisku w Pirenejach, w którym pracował jego ojciec, od najmłodszych lat poznawał góry i uczył się miłości do nich. Przemierzanie ich nie tylko pieszo, ale i na nartach, nie tylko po utartych szlakach, ale i własnymi ścieżkami, nie tylko chodzenie po nich, ale i bieganie, ostatecznie nie tylko dla siebie, ale i dla rywalizacji - codziennością Kiliana stał się sport i pokonywanie słabości swojego ciała. W końcu to mózg odpowiada w dużej mierze za odczuwanie bólu i zmęczenia, więc jeśli odpowiednio nastawimy go, to odczuwanie bólu nie powinno nami kierować i decydować o tym, czy czegoś dokonamy, czy też nie, czy zrealizujemy postawiony sobie cel, czy tego nie zrobimy. Z takiego wychodzi założenia - i biega, trenuje, wspina się, jeździ na nartach niemalże każdego dnia, 358 dni w roku, niezależnie od pogody, w mrozie i w upale. Czy to biegi na ekstremalnych wysokościach, czy o ekstremalnych długościach (160 km!) - nie ma dla niego ograniczeń.

Kilian Jornet mimo młodego wieku (ur. w 1987 r.) 3-krotnie zwyciężył w niezwykle trudnych biegach Skyrunner World Series (jest aktualnym mistrzem świata), pobił także rekordy w biegu na szczyt i z powrotem na Klimanżaro i na górę Olimp. Książka "Biec albo umrzeć" to zapiski z jego szlaków i z kilku wyścigów. To luźne opisy jego przeżyć, własnych odczuć; nie tyle przedstawienie zwycięstw, co etapów pokonywania przeszkód i przeciwności, często własnego ciała. Dowiadujemy się, jak przebiega taki ekstremalny bieg, czego można się po nim spodziewać i jak wielką rolę odgrywa psychika. Kilian wspomina też swoją miłość, pierwsze spotkanie, pierwsze wspólne chwile.

Prosto, a jednak głęboko, szczerze, z pokorą i bez zbędnego patosu dzieli się w powieści swoimi myślami i wspomnieniami. Czytamy jego zapiski - i zastanawiamy się, czy sami dalibyśmy radę zmagać się z takimi przeciwnościami natury, ze słabościami i bólem swojego ciała. Zastanawiamy się, czy sami mielibyśmy tyle siły i odwagi, aby walczyć - walczyć do końca - biec albo umrzeć.

"Sekret nie tkwi w nogach, lecz w tym, by zmusić się do wyjścia z domu i biegania, kiedy pada deszcz, śnieg i wieje wiatr; kiedy błyskawice rozświetlają mijane drzewa; kiedy śnieżki albo lodowe kamienie trafiają w twoje nogi i bezbronne ciało, powodując, że płaczesz."

[Adres usunięty]

Mówią, że trener jest kimś, kto mówi Ci coś, czego nie chcesz słyszeć, który widzi to, czego nie chcesz widzieć – po to, żebyś był kimś, kim zawsze chciałeś być. Bohaterem książki pt. ,,Biec albo umrzeć” jest Kilian Jornet, który od dziecka pragnął biegać, zdobywać szczyty i jak w pewnym momencie powiedział: ,,liczyć jeziora”.

To właśnie ON był dla siebie trenerem, zmienił marzenia w rzeczywistość. Zadał sobie (i nie tylko) kłam, że nie ma słowa ,,niemożliwe’’. Jedyne ograniczenia jakie sobie stawiamy, zaczynają się i kończą w naszej głowie. Autor opowiada o doświadczeniach podczas biegania, ogromnym wysiłku, wyczerpaniu psychicznym i fizycznym, ale również o olbrzymiej zawziętości i determinacji, która nie pozwala mu przestać dążyć do celu. Przedstawia nam interesujący obraz ogromnych nakładów pracy, skrupulatnych przygotowań i przyjmowania różnych strategii.

Książka jest bardzo inspirująca. Czytając pierwsze dwie strony miałam ochotę wstać i po prostu biec przed siebie.. ,,Sport jest egoistyczny, ponieważ trzeba być samolubem, żeby umieć walczyć i cierpieć, żeby kochać samotność i piekło”. Jednak dla Kiliana wygrana nie oznacza zakończenia wyścigu na pierwszym miejscu, ale pokonania siebie samego, swoich ograniczeń i obaw, aby czerpać radość z tego, co się robi i do czego się dąży. Wczytując się w te opowieści miałam wrażenie, że sama jestem uczestnikiem maratonów, w których bohater bierze udział. Wydawało mi się, że muszę zmierzyć się z odległością stu kilometrów, którą Kilian traktował jak dziesięciokilometrowy trening. Podziwiam go za ogromną samodyscyplinę, zaparcie i wytrzymałość.

Teraz już wiem, co kieruje ludźmi, którzy darzą wielką miłością bieganie.

Biec albo umrzeć - Kilian Jornet - recenzja

Spośród wielu książek do wyboru, to właśnie ten tytuł - „Biec albo umrzeć” przykuł moją uwagę. Zawsze podziwiam ludzi, którzy podejmują się takiemu wyzwaniu jak bieganie. Ja sama jakoś nie mogę się przekonać, mimo że mój chłopak od dłuższego czasu pokonuje tym sposobem wiele kilometrów. Dlatego, kiedy książka trafiła w moje ręce, postanowiłam ją przeczytać i dowiedzieć się, co kieruje ludźmi, którzy darzą wielką miłością bieganie.

Historia dotyczy Kiliana Jorneta. Młodego hiszpańskiego chłopaka, który od dziecka pragnął biegać, zdobywać szczyty i jak w pewnym momencie powiedział: „liczyć jeziora”. Wspinaczka towarzyszyła mu od dziecka. Już jako nastolatek przemierzał różne tereny. Najbardziej jednak zafascynowały mnie słynne ultra maratony. Nie jestem w stanie wyobrazić sobie przebycia biegiem dwudziestu kilometrów, a co dopiero stu sześćdziesięciu! To był dla mnie szok.

Jednak kiedy czytałam opis emocji, jakie towarzyszą takim właśnie biegaczom jak Kilian, nie dziwi mnie już fakt, że pokonanie takiego dystansu jest możliwe. Chęć pokonania własnych słabości, myśl nie o wygranej, ale o fakcie dotarcia do mety po tak długiej trasie, a do tego wspaniałe widoki, natura, pozwalają przetrwać czas maratonu.

Dzięki tej książce dowiedziałam się, jak takie maratony dokładnie wyglądają. Trasa jest podzielona na kilka odcinków, gdzie można chwilę odpocząć, coś zjeść, przemyć rany na stopach, czy nawet chwilę pospać. Jednak jak dla mnie te odcinki i tak są ogromne. Kilian o przebyciu czterdziestu czy pięćdziesięciu kilometrów mówi tak, jakby chodziło zaledwie o cztery. Naprawdę podziwiam takich ludzi. Muszą mieć w sobie ogromną determinację.

Bohater tej opowieści jest człowiekiem, który niewątpliwie żyje bieganiem. To jest jego miłość. Najprawdziwsza i największa. Można powiedzieć, że dla tego poświęcił całe swoje życie. Każdy maraton traktuje bardzo poważnie. Przyjmuje różne strategie. Dokładnie obmyśla trasę. Sam fakt podejścia do wyścigu i dotarcia na metę sprawia, że czuje się zwycięzcą.

Myślę, że książkę warto przeczytać. Na pewno stanie się niemałą motywacją dla biegaczy i być może nie tylko. Każdy z nas może wynieść coś z tej historii. Zawziętość, determinacja, uparte dążenie do celu, wytrzymałość. To cechy, które każdemu człowiekowi są potrzebne w drodze do sukcesu.

Merry, lat 20

źródło:[Adres usunięty]

"Sport jest egoistyczny, ponieważ trzeba być samolubem, żeby umieć walczyć i cierpieć, żeby kochać samotność i piekło."

Bardzo interesująca książka, będąca swoistym zapisem poszukiwania źródeł motywacji w rywalizacji, wyznaczania nowych ambitnych celów, zmieniania marzeń w rzeczywistość, pogłębiania wiary w sukces, niełatwej umiejętności zmierzenia się z porażką, bo to właśnie ona przyczynia się do stopniowego dojrzewania, wzmacniania wytrzymałości, możliwości poznawania i wyrażania siebie. Kilian Jornet, biegacz długodystansowy, skialpinista, kolarz górski, dwuboista, rekordzista, bardzo przekonująco opowiada o odnajdywaniu pewności siebie, przekonania do własnych możliwości, przełamywania rutyny, oddaniu pasji, a przez to doświadczania niesamowitego uczucia wolności. Uwrażliwia czytelnika na okresową konieczność oddalenia od cywilizacji, tego co zbudowała ludzka ręka, zaprzyjaźnienia się z dziką i czystą przyrodą, podziwiania pięknych krajobrazów i poczucia silnej więzi z naturą. "Bieganie po górach pozwala tańczyć z podłożem, czytać teren i połączyć się z jego kształtami."

Autor tak sugestywnie opisuje przebieg i doświadczenia podczas biegania, ogromnego wysiłku, wyczerpania fizycznego i psychicznego, utrzymania stanu podwyższonej koncentracji, że wyjątkowo mocno odczuwamy wszystkie te emocje, mamy silne wrażenie jakbyśmy sami pokonywali te setki kilometrów szybkim tempem. Z wielkim zainteresowaniem śledzimy walkę sportowca z własnymi słabościami, wspieranie się dumą niepozwalającą na poddanie się, zdrowe zafiksowanie na ukończenie katorżniczego biegu, gdzie po przekroczeniu mety czeka niewypowiedziana radość i ogromna satysfakcja. Smak zwycięstwa potrafi uzależnić i zmusić do kolejnych działań przybliżających do ponownego jego poczucia. A wygrana nie oznacza zakończenia wyścigu na pierwszym miejscu, ale pokonania samego siebie, ograniczeń i obaw, czerpania radości z tego, co się robi. Książka idealna dla biegaczy, ale również dla osób, które choć nie pokonują maratońskich tras, to jednak wczytując się w takie opowieści, otrzymują naprawdę mocne wrażenia, w pewien sposób biorą udział w tych sportowych wyzwaniach.

Przyglądamy się silnym mechanizmom psychicznym uruchamiającym się podczas skrajnego wysiłku, narzuceniu jednoznacznej woli zmagań, zdeterminowanej walce ze słabościami, kryzysami, wycieńczeniem organizmu, potwornym zmęczeniem, towarzystwem nieustannego bólu, cierpienia, kontuzji, skurczy mięśni i ociężałości całego ciała. Ale to także interesujący obraz ogromnych nakładów pracy, skrupulatnych przygotowań, wyznaczania optymalnych tras wspinaczkowych i schodzenia, ważności pracy zespołowej, choć to indywidualna dyscyplina sportu oparta w dużym stopniu na monotonii i samotności. Po przeczytaniu książki jesteśmy pod ogromnym wrażeniem siły ducha, miłości do sportu, pragnienia zwyciężania w imię samorealizacji i osiągania szczęścia. Bardzo motywująca i inspirująca publikacja, skłaniająca do wielu przemyśleń, usunięcia ze słownika słowa niemożliwe, natychmiastowego działania, nieodkładania na później urzeczywistniania dążeń i pragnień. "Wszystkie ścieżki powiodą nas w różne miejsca, ale to nasze kroki pozwolą nam znaleźć szczęście."

[Adres usunięty]

Uwielbiam biografie sportowców, bo są nie tylko ciekawym zapisem życia, drogi od niczego do sukcesu, sławy, pieniędzy i medali, ale i niesamowitym źródłem inspiracji, lekturą, która zawsze pozostaje w człowieku na długo i czegoś uczy. W przypadku, gdy sportowiec uprawia wyjątkowo trudną, wymagającą niezwykłego wysiłku czy talentu dyscyplinę, książka staje się jeszcze większym natchnieniem. Tak jest w przypadku mężczyzny, którego zawód jest nie tylko godny podziwu, szokujący, ale i niesamowicie trudny.

Kilian Jornet to aktualny mistrz świata w skyrunningu, uznawanej za jedną z najtrudniejszych dyscyplin sportowych świata i nic w tym dziwnego. Jeśli do tej pory po krótkiej przebieżce ledwo łapaliście oddech, a codzienny jogging wydawał wam się być niezwykle wymagający, wyobraźcie sobie człowieka, który spędza dni, tygodnie, a czasem nawet miesiące na jednej trasie, cały czas biegnąc i to wcale nie po gładkiej, asfaltowej nawierzchni, lecz po najwyższych szczytach świata. Tym właśnie zajmuje się Jornet. Jego sukcesy to takie szczyty jak Mont-Blanc, Transpirenaica czy trudna wyprawa wokół jeziora Tahoe

Sportowiec nie traktuje jednak biegania jak pracy, lecz jak trasę do szczęścia, poczucia satysfakcji, wolności. Choć nie można zaprzeczyć, że taka dyscyplina wymaga niezwykłej kondycji, siły i woli walki, to jednak czytając jego biografie ma się wrażenie, jakby czuł się on lepiej podczas biegania, wstępowały w niego nowe siły. To zasługa tego, że jego praca jest jednocześnie jego pasją i to jest pierwsza ważna rzecz, jaką chciał nam przekazać Jornet. W książce wszystko rozpisane jest na dni, każdy dokładnie opisany i skomentowany. Autor dostarczył również wiele zdjęć z wypraw i przygotowań, które pomagają zobrazować sobie jego codzienność. Każdy wpis zadziwia i sprawia, że wzrasta szacunek i podziw dla sportowca. Niejednokrotnie walczył on z trudna pogodą, ludźmi czy niemocą ciała, jednak nigdy się nie poddał, a fragmenty opisujące metę są tak emocjonujące i pełne magii, że czytelnik ma wrażenie jakby przeżywał to z nim.

"Biec albo umrzeć" to lektura wyjątkowa, pokrzepiająca i motywująca do działania. Jest to nie tylko okazja do natchnienia i zainspirowania się, ale i możliwość przeżycia wielu emocjonujących momentów z mistrzem świata w trudnej dyscyplinie, autor ma talent do oddawania emocji i przekazywania ich czytelnikowi. Jest to wspaniała książka, którą na pewno warto przeczytać, bez względu na to czy jest się zapalonym sportowcem amatorem, czy kanapowcem:)

Dodatkową gratką jest konkurs organizowany przez wydawnictwo, w którym do wygrania są słuchawki JABRA i buty SALOMON. Ten profesjonalny sprzęt można wygrać kupując książkę i zachowując paragon, oraz odpowiadając na pytanie zawarte na stronie wydawnictwa.