Zabij mnie, tato

"Zabij mnie, tato" Stefan Darda

Warstwa obyczajowa jest dla mnie ważna w każdej książce, po jaką sięgam. Bez względu na gatunek. To tło jest mi potrzebne, żeby wczuć się w historię, wejść w głowy bohaterów. W tym wypadku też jest tego dość dużo i być może niektórzy mogą czuć się tym zawiedzeni.

Dla mnie to duży plus.

...

Pewnie wielu z Was myślało kiedyś o tym, żeby porzucić dotychczasowe życie i wyjechać w przysłowiowe Bieszczady. Zacząć wszystko od nowa, z czystą kartą.

Bohater tej książki, Zdzichu Mokryna, policjant na emeryturze, jak pomyślał tak zrobił. Teraz ochroniarz w fabryce mebli, kiedyś policjant z dramatem na karku, nie może jednak uciec od dawnej profesji. Nieznane miejsce, brak znajomych, nic nie przypomina mu przeszłości, ale... pewne przyzwyczajenia pozostają. Nos gliny, zmysł obserwacji, wyczuwanie problemów. Jak od tego uciec? Tego nie da się oduczyć ot tak.

Może to i dobrze? Może właśnie dlatego cała historia potoczyła się tak a nie inaczej...

Początek powieści jest dość powolny, jednak autor stopniuje poziom tajemniczości tworząc coraz gęstszą atmosferę. Pozornie nieważne wizyty w pizzerii odgrywają kluczową rolę w życiu byłego policjanta. Dają namiastkę domu, a właściciele pizzerii stają się dla niego rodziną. Może właśnie dlatego aż tak osobiście dotknęło go porwanie córek przyjaciela, a jego zaangażowanie w sprawę było motorem napędowym całej fabuły.

Akcja w książce jest raz powolna, by za chwilę przyspieszyć. Najbardziej dynamiczna jest z pewnością kulminacyjna scena opisana w tak realistyczny sposób, że czułam się jej uczestnikiem. To wrażenie obecności i intensywności doświadczeń jest zasługą niezwykle plastycznego języka i precyzyjnych opisów autora.

Po tym pierwszym spotkaniu z autorem widzę, że nie boi się on trudnych tematów. Przedstawia brutalną rzeczywistość, gdzie system prawny zawodzi, a zdesperowani rodzice i przyjaciele muszą wziąć sprawy w swoje ręce.

To z pewnością opowieść mroczna, intensywna, pełna napięcia i emocji, zmuszająca do refleksji nad ludzką naturą i moralnymi dylematami, przypominająca, jak kruche i cenne jest życie.

Myślę, że ten mroczny świat Mokryny wciągnie i Was. Ja nie rozstaję się ze Zdzichem i w planach mam już kolejną część serii.

„Zabij mnie, tato, bo ja sama nie potra­fię tego zro­bić, a nie będę potra­fiła żyć z tym, co się stało, ze świa­do­mo­ścią, że wszyst­ko to wyda­rzyło się prze­ze mnie”.

Stefan Darda "Zabij mnie tato".

Tuż po przeprowadzce do Rykowa, emerytowany policjant Zdzisław Mokryna poznaje właściciela miejscowej pizzerii i ku swemu zdumieniu, bardzo szybko łapie z nim świetny kontakt. Gdy znikają córeczki Kamila, a policja jest bezsilna, to Zdzisław będzie tym, do którego zwróci się zrozpaczony ojciec.

Niewątpliwie dużym atutem jest styl Dardy, wciągający, gawędziarski, w czym przypomina mi najlepsze powieści Stephena Kinga. W ogóle Darda, tak jak King, znany jest z powieści grozy, a ta seria kryminalna jest wyjątkiem od reguły. Wydarzenia poznajemy z pierwszej ręki, tzn. z narracji pierwszoosobowej Mokryny.

On wie, jak to robić, by nas naprawdę zabolało. Nie zrzuca na nas bomby w postaci zaginięcia jakiegoś dzieciaka, nie... robi to z rozmysłem. Powoli, niemalże z czułością wprowadza nas w życie rodziny Szykowiaków i robi to tak skutecznie, że bardzo szybko czujemy się jej członkami, by za chwilę z całą bezwzględnością wyrwać nam serce. Zaginie nie jedna, lecz dwie dziewczynki, na dodatek winę za to ponosić będzie ich trzynastoletnia siostra, też dziecko przecież. Wyobrażacie sobie tę udrękę, te wyrzuty sumienia dziecka odpowiedzialnego za rodzeństwo? Rodziców, którzy ją tym obowiązkiem obarczyli? Nie sposób sobie tego wyobrazić, ale Darda zrobi wszystko, byśmy razem z nimi zstąpili do piekła, które zgotował im los i inni ludzie, a intrygi przezeń wymyślonej nie powstydziłby się sam Machiavelli.

W małej miejscowości znikają dwie dziewczynki - siostry. Policja pierwsze kroki kieruje w stronę ojca, którego wcześniej już mięli na celowniku w związku z trzecią, najstarszą córką. Sprawa nie jest jednak tak prosta jak wydaje się na początku. Łatwo rzucać oskarżenia, istotą jest, by były one prawdziwe.

Emerytowany policjant i przyjaciel rodziny Zdzisław Mokryna podejmuje prywatne śledztwo. To czego się dowiaduje wstrząsa wszystkich wokół.

W przypadku zaginięcia wrogiem jest czas. Autor przy okazji ukazał istotę działań związanych z włączeniem systemu alarmowego Child alert.

To połączenie thrillera psychologicznego z kryminałem. Akcja opiera się na poszukiwaniach zaginionych dzieci, jednocześnie zdradza szereg skrajnych zachowań obu stron. Z jednej autor wnika w popapraną psychikę sprawcy, z drugiej ukazuje niewyobrażalny ból i strach połączony z bezsilnością jakiego doświadcza rodzina ofiar.

Wstrząsająca i zmuszająca do refleksji. Tak ogólnie mogę określić tę powieść.

Zdzisław Mokryna po różnych doświadczeniach opuszcza policję i przeprowadza się do małego Rykowa z obietnicą pusteliczego życia złożoną samemu sobie. Na początku swego pobytu poznaje Kamila Szykowiaka, który wraz z żoną prowadzi pizzerię. Mężczyźni szybko się zaprzyjaźniają, powierzają sobie bolesne tajemnice. A życie Mokryny powoli zaczyna się układać. Wszystko zmienia pewne marcowe popołudnie, gdy dwie córki Szykowiaka przepadają bez wieści...Co musi takiego się stać, by córka mówiła do ojca "Zabij mnie, tato".

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością Stefana Dardy. Na pewno na długo zostanie w mojej pamięci. Co ta książka ze mną zrobiła! Emocjonalnie nie umiem się pozbierać, a minęło już kilka dni od lektury.

Autor stworzył porywająca historię. Jest tu wątek kryminalny, ale też historia przyjaźni, rodziny, miłości, szkoły, o spełnianiu marzeń, o dobrych o złych ludziach. Ta powieść żyje i jest bardzo realistyczna. Bohaterowie są fantastycznie skonstruowani, charyzmatyczni, charakterystyczni. Wielu z nich z łatwością obdarzycie sympatią.

Historia przedstawiona jest z perspektywy głównego bohatera, w czasie teraźniejszym. Wprowadza nas to w sam środek akcji. Widzimy, słyszmy i czujemy to co Zdzisław Morkyna. Zabieg ten nadaje dynamizmu. Myślę że także w dużej mierze wpłynął na emocje podczas lektury. To jak pojawiał się uśmiech, ściskało mi serce czy płynęły łzy.

Kolejnym plusem książki jest ironiczne poczucie humoru i cięta riposta protagonisty. Dodatkowe językowe smaczki wprowadza postać Mamaja.

Absolutnie fantastyczna, porywająca, trzymająca w napięciu, emocjonalna. Nie mogłam oderwać się od lektury do tego stopnia, że gdy gdzieś szłam to też czytałam.

Bardzo polecam i z niecierpliwością czekam na kolejny tom!

Współpraca reklamowa

Tytuł szokujący. Bulwersujący. Zabij mnie, tato. Jaka może być reakcja rodzica na takie mocne słowa. Nie jestem sobie w stanie nawet wyobrazić takiej sytuacji …

Zdzisław Mokryna, emerytowany policjant, przeprowadza się do małej, sennej miejscowości, Rykowa. Na miejscu zaprzyjaźnia się z Kamilem, właścicielem pizzerii, i jego rodziną. Córeczki Kamila bardzo polubiły Zdzisława i traktują go jak członka rodziny. Niebawem, w niejasnych okolicznościach, dwie młodsze córeczki przyjaciela policjanta zostają porwane. Znikają, bez znaku życia. Robi się bardzo nieprzyjemnie i nieciekawie. Zdzisław wkracza do akcji i prowadzi własne śledztwo, współpracując jednak w tym zakresie z miejscową policją. Jednak może sobie na więcej pozwolić, stosuje niestandardowe metody zmierzające do poszukiwania sprawcy porwania. I krok po kroku, osiąga znakomite efekty, ale jednak tragiczne w skutkach dla dziewczynek. Czy rzeczywiście młode kobiety padły ofiarą tragicznego zdarzenia czy też był to wybryk niesfornych dzieci? Czy ktokolwiek mógłby chcieć skrzywdzić niewinne dziewczynki?

Zabij mnie, tato to ekscytujący, pełen emocji i trudnych odczuć thriller psychologiczny, z wyraźnie zarysowanym wątkiem kryminalnym. Autor nie oszczędza nas, prowokuje i wywołuje skrajne emocje. Fabuła jest ciekawie zarysowana, z rozbudowanym wątkiem, obfitującym w mocne zdarzenia i sytuacje. Autor spokojnie wprowadza nas w akcje, chwilami usypia nasze emocje, by w pewnym zwrotnym momencie uderzyć ze zdwojoną mocą, by nas wybudzić z chwilowego letargu.

Derda … nie owija w bawełnę, jest szczery i dosadny w swoim przekazie. Wytyka błędy rządzących, osób stanowiących prawo, pokazuje wyraźnie, jakie konsekwencje mogą wywoływać nieprzemyślane i pochopne decyzje. Czy uchwalający prawo mogą decydować o naszym życiu? Kto im na to przyzwolił? Jeden mały błąd, jedna decyzja może zaważyć na losie ludzie, może mieć fatalne w skutkach efekty. To dzięki uchwalonym przez parlamentarzystów przepisom groźny i nieobliczalny przestępca wyszedł na wolność i dalej wrócił do swoich niecnych czynów. A bliscy poszkodowanych przez cała dalsze życie będą się zmagać z traumą, będą codziennie wspominać chwile spędzone z już nieobecnymi dziećmi.

Wykreowani przez autora bohaterowie są bardzo normalni, namacalni i rzeczywiści. Nikt nie został przerysowany czy wyidealizowany, zmagają się ze swoimi problemami i rozterkami, są pełni różnych przeżyć i wzruszeń. I ten zabieg sprawia, że są nam bliscy, rozumiemy ich emocje i za wszelką cenę chcielibyśmy im ulżyć. Ale to nie jest już takie proste. Portrety psychologiczne bohaterów są odzwierciedleniem ich głęboko skrywanych tajemnic.

Lektura skłania do głębokich refleksji, autor dotknął wielu tematów istotnych życiowo. Mamy relacje rodzinne, wewnętrzne rozterki i ból, depresję i kryzys emocjonalny, walkę z demonami przeszłości i traumą. Dużo tego, jak na jedną powieść, ale przez to jest bogata emocjonalnie. Po tej lekturze będziemy bogatsi o nowe przeżycia i wzruszenia, ale odważniejsi i potrafiący bronić swojego zdania. Finał fabuły? Odważny i nieoczekiwany, taki, które na długo zostaje w pamięci i nie pozwala szybko o sobie zapomnieć. Wystarczy zerknąć na tytuł, a od razu ożywa w nas wzburzenie i wściekłość, taka niemożliwa do opanowania spirala złości.

Czy polecam tę powieść? Nie ma takiej konieczności … Jestem przekonana, że jak ktoś już raz usłyszał nazwisko …… to może brać w ciemno, wie, na co autora stać i kiedy potrafi powiedzieć „dość”.

⭐RECENZJA⭐

Psychopatyczny morderca zostaje zwolniony z więzienia. Mimo obserwowania przez policję, nikt nie wie gdzie ON jest... Aż tu nagle zdarza się coś dziwnego...

Trzy dziewczynki pewnego dnia wracają razem ze szkoły do domu. Starsza siostra centralnie przed mieszkaniem spotyka swoich znajomych, więc puszcza młodsze siostry same do mieszkania. Jednak dziewczynki tam nie docierają.

Czy te dwie sprawy łączą się ze sobą?

🤔

Kolejne spotkanie z pisarzem @stefandarda za mną. Tak naprawdę w tym miejscu nie wiem co mam Wam napisać. Mam strasznie mieszane uczucia co do tej powieści. Nie była zła, ale nie było efektu "wow" i papki z mózgu, czego dość często oczekuję od lektur z tego typu gatunku literackiego. Niemniej jednak książka miała to coś, a przede wszystkim poruszała bardzo trudne i ciężkie tematy. Ogólnie cała fabuła toczy się w dość smutnym momencie życia naszych bohaterów. Codzienna niepewność, walka o przetrwanie i to, co zgotował dla nich los, jest tak naprawdę przykre. Autor skupił się na spleceniu tej powieści w całość. Nie ominął żadnych rzeczy, które były też jako wątek obyczajowy. Ale z połączeniem kryminału, thrilleru i odrobinki sensacji dość bajka mu to wyszło. Jednak przeszkadzały mi zbyt przydługawe rozdziały i momentami ciągnące się w nieskończoność opisy. Może były one potrzebne i się czepiam po prostu, ale jednak wolę jak rozdziały napisane są krótko, zwięźle i na temat 😉 Jeśli chodzi o bohaterów to bardzo intrygowała mnie jedna postać. Mówię tutaj o emerytowanym policjancie, który był tajemniczy i taki niedostępny 🤔 Ale jego wykreowanie może budziło we mnie jakieś dziwne emocje, takie niespotykane 🤔 Powiem Wam, że autor naprawdę napisał kawał świetnej powieści, którą mimo grubości czyta się dość szybko. Wydaję mi się, że to dzięki wyszlifowanemu piórowi, które może zachwycić. Pomijając parę mankamentów, lektura podobała mi się i polecam Wam ją! 😁

🤔

Za egzemplarz książki do recenzji dziękuję @filiamrocznastrona @wydawnictwofilia 🖤

🤔

Książka „Zabij mnie, tato” ma w sobie coś takiego, że ciężko mi się było od niej oderwać. Miała też swoje gorsze strony, ale całość zrobiła na mnie duże wrażenie. Jest to pierwsza książka Stefana Dardy, którą miałam przyjemność czytać. Autor bardziej znany jest z książek grozy, a tu mamy do czynienia z thrillerem psychologicznym.

Fabuła w „Zabij mnie, tato” skupia się na dwóch kilkuletnich dziewczynkach, które pewnego dnia nie wracają do domu. Akcja poszukiwawcza nie przynosi efektów, a pojawiające się nowe poszlaki wskazują na porwanie przez psychopatycznego mordercę. Pierwsze rozdziały książki to sporo wątku obyczajowego, który w mojej ocenie był niezbędny i pozwolił lepiej zgłębić psychikę i późniejsze zachowania bohaterów. Początkowa niespieszna fabuła w pewnym momencie wskoczyła na tak wysokie obroty, że ciężko mi było odłożyć książkę choćby na chwilę. Z każdym kolejnym rozdziałem było tylko lepiej. Niejednokrotnie autor bardzo mnie zaskakiwał. Poruszone tu zostały tematy trudne, poruszające i bulwersujące. Przez całą książkę towarzyszył mi wachlarz emocji, od uśmiechu i radości, przez żal i smutek, po gniew i złość. Zakończenia częściowo się domyślałam, jednak w ogóle nie odebrało mi to przyjemności z czytania.

Na mnie ta książka zrobiła duże wrażenie. Styl pisarski Dardy bardzo przypadł mi do gustu i wiem, że chcę więcej.

Prawdziwa bestia po wyjściu z więzienia potrafi zniknąć ...

Dlaczego wraz z nim znikają dwie dziewczynki?

Wiktoria wraca do domu z swoimi dwiema młodszymi siostrami. Niezapowiedziane spotkanie ze znajomymi doprowadza do tego, że młodsze siostry pokonują resztę drogi do domu same, lecz do tego domu nigdy nie docierają !

Sprawę zniknięcia dziewczynek postanawia rozwiązać emerytowany policjant . Co takiego odkryje ?

Z twórczością Stefana Dardy, miałam okazję się zapoznać jakiś czas temu, dlatego z wielką chęcią przeczytałam kolejną jego książkę .

Fabuła utrzymana jest w gatunku thrillera oraz kryminału, co bardzo mi się podobało, gdyż te gatunki należą do moich ulubionych.

Autor przedstawia sprawę, która potrafi wstrząsnąć każdym czytelnikiem który posiada dziecko. Mianowicie porwania. Dodatkowo wątek nawiązuje do ustawy o bestiach ale także o prawdziwych bestiach w ludzkiej skórze.

Muszę przyznać że taka tematyka jeszcze bardziej mnie przeraziła a chęć poznania prawdy rosła wraz z każdą kolejną stroną.

Sprawę poznajemy z kilku perspektyw a każda z nich idealnie się zazębia tworząc spójny obraz całości.

Podobała mi się kreacja postaci. Każdy ruch bohaterów został idealnie zaplanowany i opisany ! Emocje jakie nimi targały całkowicie oddawały realizm sytuacji ale także przelewały się one na mnie. Sama odczuwałam zarówno smutek gniew i strach. Z czasem to napięcie potęgowało się jeszcze bardziej, a to dzięki wielu zwrotom akcji, które serwuje nam Pan Stefan. Całościowo wydarzenia toczą się dość dynamicznie dzięki czemu nie odczuwałam nudy podczas czytania.

Powieść napisana jest lekkim stylem, wręcz obrazowym dzięki czemu moja wyobraźnia pracowała na najwyższych obrotach !

Sami musicie się o tym przekonać ! Polecam !:)

Stefan Darda jest naprawdę w dobrej formie pisarskiej. Zafundował mi cztery wieczory pełne wrażeń i emocji. Historia od samego początku przeraża, pytania i nieporozumienia mnożą się w niesamowitym tempie, a odpowiedzi na nie cały czas brak. Co się stało z siostrami Wiktorii? Tego wam nie zdradzę, ale zapewniam, że warto samemu sięgnąć po tę książkę, aby poznać prawdę. Jedynym minusikiem są w niej niepotrzebnie aż tak bardzo rozwleczone, ale tylko niekiedy, dialogi - kilka razy złapałem się na tym, że moje oczy wędrowały w kierunku kolejnej kartki. Takie jest moje zdanie, choć wiadomo, że ktoś inny może mieć wręcz odwrotnie. Ja jednak lekturę "Zabij mnie, tato" zaliczam do naprawdę udanych i czekam na kolejne powieści od tego autora.

Tajemnicze zaginięcie, bezwzględny przestępca i piętrzące się tajemnice... Jak ja uwielbiam takie historię. I tutaj naprawdę muszę powiedzieć, że się nie zawiodłam. Fabuła intryguje od samego początku i cały czas trzyma poziom. Wartka akcja, bohaterzy zostali nakreśleni naprawdę dobrze i widać, że miano na nich jakiś pomysł, a zastosowane w toku narracji zwroty akcji dały mi ten upragniony dreszczyk emocji. Jeżeli chodzi o opowieść, to dla mnie pierwsza klasa. Polecam, bo naprawdę mamy tutaj do czynienia z kawałkiem dobrej literatury popularnej. Nie miałam jeszcze okazji czytać innych powieści tego autora, ale teraz na pewno dam mu szanse.

Solidna pozycja. Godna polecenia każdemu, kto lubi historię mrożące krew w żyłach. To już trzecia książka Stefana Dardy, która trafiła w moje ręce i po raz trzeci mogę powiedzieć jedno: nie zawiodłem się! Choć w mojej hierarchii umieściłbym ją na drugim miejscu (zaraz po doskonałym "Jedna krew"), to nadal jest jedną z lepszych książek, które przeczytałem w tym roku. Trudno znaleźć w niej jakiś większy mankament, chociaż muszę przyznać, że z perspektywy czasu wydaje mi się, że jej najsłabszym momentem jest samo zawiązanie akcji, bo później to już nie ma szans. Wciąga bez reszty i nie daje nam spokoju zanim jej nie skończymy.

Bardzo lubię czytać kryminały, szczególnie te polskie. Zawsze chętnie sięgam po polskich autorów tego gatunku i razem z nimi staram się rozwiązywać niełatwe zagadki. Ostatnio w moje ręce wpadła powieść Stefana Dardy i muszę przyznać, że dawno już nie czytałem tak dobrej, a jednocześnie tak mocnej literatury. Ta powieść to jedna wielka tajemnica, która z każdą kolejną stroną staje się jeszcze bardziej zagmatwana i trudniejsza do rozwiązania. Jeśli jeszcze dodamy do tego dobrze wykreowane postaci, których konstrukcja psychologiczna jest skomplikowana, to mamy naprawdę idealną powieść kryminalną. Czego chcieć więcej? Nic tylko czytać.

"Zabij mnie, tato" to moja pierwsza książka Stefana Dardy, jaką miałem okazję przeczytać. Wcześniej nie miałem w ogóle styczności z twórczością tego autora i tak naprawdę nie wiedziałem do końca, czego powinienem się spodziewać po tej lekturze. Dzisiaj wiem już, że to na pewno nie było moje ostatnie spotkanie z Dardą. Jego książka okazała się naprawdę świetna, fabuła wciągała, ale największe wrażenie zrobił na mnie jego warsztat pisarski. Ten człowiek ma po prostu talent do pisania thrillerów psychologicznych. Przecież w tej książce fabuła tak bardzo trzyma w napięciu, że czytelnik czuje to napięcie na sobie.

"Zabij mnie, tato" to jedna z lepszych książek tego gatunku, jaką miałem okazję w ostatnim czasie czytać. Autor ma świetny dar wymyślania fabuły, tworzenia coraz to nowszych i bardziej zagmatwanych wątków. Spore wrażenie robi także jego sposób na kreacje bohaterów. Są one nie tylko bardzo przemyślane, ale i mocno rozbudowane. Darda ma w sobie taką umiejętność, dzięki której tworzy dla swoich postaci bardzo skomplikowane i nieoczywiste konstrukcje psychiczne i na tym wszystkim opiera swoją książkę. Jeśli thriller psychologiczny to dla Was coś, dzięki czemu czujecie się literacko zaspokojeni, to koniecznie sięgnijcie po książkę Stefana Dardy.

Jeśli lubicie się bać, czuć w sobie takie napięcie, taki nieuzasadniony lęk, to z pewnością musicie sięgnąć po najnowszą powieść Stefana Dardy, czyli po "Zabij mnie, tato". Jest to książka, która długo trzyma właśnie w takim nieprzyjemnym, wiercącym dziurę w brzuchu napięciu, które potrafi towarzyszyć czytelnikowi jeszcze długo po skończonej lekturze. Ja sam tak bardzo dałem się porwać tej fabule, tej historii, że cały czas myślałem o tym, co dzieje się w książce. Nawet jeśli w danej chwili nie czytałem, to w głowie wszystko sobie dokładnie analizowałem i próbowałem dojść do rozwiązania. Czy mieliście już wcześniej okazję przeczytać coś tak intrygującego? Bo ja nie.

Właśnie skończyłam czytać powieść "Zabij mnie, tato" napisaną przez Stefana Dardę. Moja opinia jest więc bardzo na gorąco, zaraz po odłożeniu książki. Cóż, muszę przyznać, że dawno już nie czytałam tak niejednoznacznej książki. Sam pomysł na fabułę był całkiem niezły. Autor wiedział, jakie historie i jakie wątki mogą czytelnikom przypaść do gustu i poszedł właśnie tym tropem. Jednak samo wykonanie, sam sposób pisania, pozostawiał wiele do życzenia. Szczerze mówiąc, nie tego oczekiwałam. Chciałam, aby książka mnie porwała, żebym poczuła jakieś napięcie, dała się wciągnąć w intrygę, ale niestety nie miałam na to najmniejszych szans. Sposób, w jaki pisze Darda, nie należy do moich ulubionych.

Stefan Darda jest mi znany. Miałam okazję czytać jego książki, które na ogół mi się podobały. Teraz jestem na świeżo po lekturze "Zabij mnie, tato" i tak naprawdę nie wiem do końca, jak powinnam ocenić tę powieść. Jest ona dla mnie dość niejednoznaczna, momentami nierówna. Akcja powieści na samym początku toczy się bardzo nieśpiesznie, a momentami wręcz w ogóle się nie rusza, co sprawia, że zaburzona jest pewna dynamika czytania, a to totalnie nie pozwala się skupić na lekturze. Kreacja bohaterów natomiast jest świetna. Są to postaci barwne, rozbudowane, które można lubić bądź nie, ale z pewnością nie są one nikomu obojętne.

Stefan Darda to autor mi znany. Miałem już okazję przeczytać kilka jego powieści i zawsze po lekturze miałem dość mieszane odczucia. Tym razem sięgnąłem po jego najnowszą powieść, czyli po "Zabij mnie, tato" i muszę przyznać, że ponownie towarzyszyły mi te same uczucia. Owszem, niby książka jest ciekawa, niby wciąga i pozwala głęboko wejść w świat fabuły, ale to wszystko jest właśnie takie "niby". Wszystko wydaje mi się być takie powierzchowne, nie do końca wyczerpujące dany temat. Akcja powieści może trzymać w napięciu, ale według mnie jest zbyt powolna. Wszystko rozkręca się bowiem bardzo powoli, co może sprawić, że czytelnik straci cierpliwość i serce do tej lektury.

"Zabij mnie, tato" to thriller psychologiczny od Stefana Dardy, autora specjalizującego się głównie w literaturze grozy i fantastyki.

Były funkcjonariusz policji, Zdzisław Mokryna zrywa ze swoim dotychczasowym życiem i przeprowadza się do Rykowa. Właśnie tam chce rozpocząć spokojne i anonimowe życie z dala od przeszłości. Choć zarzeka się, że w nowym miejscu z nikim się nie zaprzyjaźni to już w ciągu pierwszej doby poznaje Kamila, właściciela miejscowej pizzerii. Nowa znajomość przeradza się w prawdziwą męską przyjaźń. W 9 marca 2015 r. dochodzi do tragedii, dwie najmłodsze córki Kamila, nie wracają do domu ze szkoły. Zaczyna się walka z czasem, by odnaleźć dziewczynki całe i zdrowe, a Zdzisław odnawia stare kontakty w policji, aby pomóc przyjacielowi w poszukiwaniach. Niestety coraz więcej poszlak wskazuje, że dziewczynkom grozi wielkie niebezpieczeństwo, a ich szczęśliwy powrót do domu zmniejsza się z każdą upływającą minutą...

"Zabij mnie, tato" to thriller psychologiczny pobudzający wszystkie zmysły i na długo zapadający w pamięci. Historia ukazująca koszmar bohaterów, którzy muszą się zmierzyć z uprowadzeniem swoich dzieci. W tle wyczuwamy ciężką atmosferę, pełną napięć i dramatu ludzi, których w jednej sekundzie, życie legło w gruzach. Zdzisław jest w sumie takim cichym narratorem tej historii. Swoim oczami opisuje jak kochająca i szanująca się rodzina, która jest mu bardzo bliska, rozsypuje się bezpowrotnie. W końcu taka trauma zostaje z ludźmi na całe życie - walka z wiecznym stresem, bólem i tęsknotą, która rozrywa serce na strzępy. To nie jest problem jedynie bohaterów tej książki, ale wszystkich ludzi, którzy w swoim życiu zetknęli się z podobnymi wydarzeniami. Dobrze skonstruowany thriller, który celnie oddaje cały charakter tej wstrząsającej historii. W napięciu śledzimy losy bohaterów i przeżywamy wraz z nim koszmar z jakim przyszło im się zmierzyć. Książka, od której trudno się oderwać, ale przede wszystkim dająca dużo do myślenia. W końcu czasem jedna chwila, wydarzenie możesz zmienisz nasze dotychczasowe życie... Gorąco polecam🔥

Zdzisław próbuje od nowa ułożyć swoje życie, odpocząć od pracy w policji i już nigdy nie angażować się w znajomości... Kiedy spotyka na swojej drodze Kamila, wszystkie postanowienia obracają się w pył.

*

Kamil prowadzi wraz z żoną pizzerię, w której Zdzisław się pojawia i od tamtej pory zaczyna zawiązywać się pomiędzy nimi coraz silniejsza więź porozumienoa. Powoli kiełkująca przyjaźń sprawia, że kiedy dwie z trzech córek Kamila znikają bez śladu, rozpoczyna się szaleńcza walka o to, by je odnaleźć, byle tylko całe i zdrowe. "Zabij mnie tato" to według mnie małe arcydzieło, które od początku złapało mnie w swoje sidła i do końca już nie wypuściło. Od początkowych rozmów pomiędzy mężczyznami, po tragiczne zdarzenia, które wydają się nie mieć końca. Nie ma tu zbyt wiele z thrillera, nazwałabym to batdzidj dramatem rodzinnym, przepełnionym tak ogromnym bólem, który dotykał mnie, jako czytelnika w najbardziej czułe punkty wrażliwości. I możecie myśleć, że chdozi jedynie o zaginięcie dwóch córek! Wcale, a wcale nie tylko na tym opiera się książka, choć idealnie pokazuje ból po stracie, przeszywającą tęsknotę. Jest tu znacznie więcej wartości, przeplatanych jednak z tragizmem, a także z codziennością, której nigdy nie powinniśmy być pewni. Jestem nią zachwycona, chciałabym zobaczyć pizzerię i przyjaźń pomiędzy Zdzisławem a Kamilem w ekranizacji, która napewno dalszymi wydarzeniami zaparłaby dech w piersiach. Jest tu taki spokojny, ale dobitny mrok, któremu ciężko się oprzeć. Jestem pod ogromnym wrażeniem takiego warsztatu pisarskiego Stefana Dardy, kłaniam się nisko i napewno będę czytać więcej jego książek. Nie mogę się już doczekać.

„Zabij mnie, tato” to moja pierwsza „czytelnicza przygoda” z twórczością Stefana Dardy. I myślę, że nie ostatnia. Bo nie można zapomnieć tego, co autor stworzył w thrillerze psychologicznym, który trzyma w kleszczach napięcia, tak mocno, że czuć je na całym ciele.

A jeśli dodam do tego mroczną atmosferę i intrygę skrojoną na mistrzowską miarę, to tylko spotęguję Waszą chęć do sięgnięcia po tę książkę. Proszę mi wierzyć podczas jej czytania sięgniecie maksymalnych doznań, które zagwarantować może pisarz o wyjątkowych zdolnościach w kreowaniu morderczej historii. A historia, którą odkrywamy na kartach tej książki wtapia się w naszą psychikę. I choć jest ona wymysłem autora, to sposób jej przekazu uświadamia nam, że nie chcielibyśmy znaleźć się w skórze trzynastoletniej Wiktorii.

Dziewczyna wracając ze szkoły z dwiema młodszymi siostrami, spotyka znajomych. Zaabsorbowana rozmową postanawia puścić siostry samodzielnie do domu. Przecież to zaledwie dwieście metrów, więc przeświadczona była o tym, że nic im nie grozi. Niestety dziewczynki do domu nie dotarły! Na domiar złego jak się okazuje z więzienia zwolniony zostaje psychopatyczny zabójca młodych dziewczyn. Czy ponownie dał o sobie znać? Czy życie dziewczynek jest w niebezpieczeństwie? Czy te dwie sprawy mają wspólny mianownik?

Pewne jest to, że czytelnik może liczyć na mocne wrażenia, które elektryzują z każdą przesuwaną stroną. Tutaj nie tylko chwyta nas intrygująca fabuła, lecz ciągłe wyrzuty sumienia Wiktorii, odpowiedzialnej za młodsze siostry.

Gdy działania policji nie wnoszą nic nowego do śledztwa, do gry wchodzi Zdzisław Mokryna, emerytowany policjant, przyjaciel Kamila Szykowiaka, który odchodzi od zmysłów na myśl o tym, co przeżywają jego zaginione córeczki. Mokryna wyjechał na Mazowsze, by raz na zawsze odciąć się od wydarzeń, które dały się we znaki jego psychice. Chcąc wieść spokojne życie, stara się zapomnieć o przeszłości. Jednak jak się okazuje nie będzie mu to dane, gdyż zaangażuje się w pomoc przyjacielowi. Prowadząc prywatne śledztwo odkrywa fakty, które zmrożą krew każdego miłośnika mocnych thrillerów psychologicznych.

I co ważne siłą tej historii nie jest akcja, lecz umiejętne ukazanie mechanizmów w schwytaniu psychopatycznego mordercy. „Zabij mnie, tato” to thriller psychologiczny skrojony na mistrzowską miarę, w którym napięcie strachu o losy zaginionych dziewczynek osiąga maksymalne wartości. Zdecydowanie polecam tę lekturę, dzięki której zaaplikujecie sobie mocną dawkę adrenaliny.

Za egzemplarz książki dziękuję Wydawnictwu FILIA, FILIA Mroczna Strona [Adres usunięty]

[Adres usunięty]