Moje głupie pomysły

Nie znajduję słów, aby wyrazić jak bardzo rozczarowała mnie ta książka. Z jednej strony, krzycząca z okładki adnotacja każe mi przypuszczać, że jestem na nią po prostu za głupia. Z drugiej zaś, w zgrabną całość sklejają się wszelkie negatywne opinie, które w przeciągu roku zaobserwowałam na naszym lokalnym poletku czytelniczym.

Nie kupuję zaserwowanego nam konceptu. Uwielbiam, gdy ilustrowanie ludzkich zachowań odbywa się przy udziale zwierząt - hello, książkę mojego życia napisał K. Grahame. W przypadku "Moich głupich pomysłów" w żaden sposób nie potrafiłam czerpać przyjemności z przenikania się obu tych płaszczyzn. Czy to przez wplecenie w historię warstwy religijnej? Być może, bo nie byłam w stanie rezonować z wieloma aspektami przedstawionego tam wizerunku Boga. Z innych rzeczy które szczególnie odbierały komfort lektury...

Autor nazbyt hojnie wciskał w usta swoich bohaterów nie zawsze potrzebne (przynajmniej w moim odczuciu) "mordy" czy inne "gnoje". Miało być wulgarnie i agresywnie, wyszło lekko karykaturalnie.

Ach, no i ta doprowadzająca do szewskiej pasji fragmentaryczność, ekonomizacja słowa, jak gdyby Zannoni postawił sobie za cel upchnięcie wcale nie tyciej treści w możliwie najmniejszym pułapie znaków. Nie jestem debilem (w sumie to nie wiem, może jednak jestem), nie trzeba mi każdej jednej rzeczy rozkładać na części pierwsze, ale miło byłoby wejść głębiej w rozterki głównych bohaterów, razem z nimi cieszyć się i smucić.

Mogłabym wylewać kolejne litry jadu, ale jakoś nie mogę się przemóc, zwłaszcza gdy patrzę na okładkę i widzę tytuł, który przez okrągły rok figurował w mojej głowie jako pewny ulubieniec. O ironio - zaznaczyłam kilkanaście, czy nawet kilkadziesiąt fragmentów i pojedynczych zdań, które obiektywnie rzecz biorąc są naprawdę dobre, piękne (gdyby tylko cała książka chciała być utrzymana w konwencji ostatnich rozdziałów 💔). Niestety, prawdziwe ich docenienie powierzam komuś innemu. Chcę możliwie szybko wypocić całą nagromadzoną w trakcie lektury frustrację i zapomnieć.

Książka „Moje głupie pomysły” to literacki debiut włoskiego pisarza Bernardo Zannoniego. Została doceniona jednym z najważniejszych włoskich wyróżnień, nagrodą Campiello.

Utwór zdecydowanie wyróżniający się na tle tych przeczytanych przeze mnie dotychczas. Z gatunku jest literaturą piękną. Napisany w przyjemny dla czytelnika sposób, lecz ma swoje plusy, a także minusy.

Głównym bohaterem jest kuna o imieniu Archy. Przez kontuzje łapy zostaje wyrzucony z domu przez własną matkę i oddany chciwemu lisowi Solomonowi. Ten wyjawia mu swój sekret pokazując Biblię i zdradzając, że dzięki niej nauczył się języka ludzi. Archy szybko się uczy, poznaje nowe słowa, pragnie miłości, lecz również zabijać z zimną krwią. Bohater cały czas poszukuje swojego miejsca na ziemi.

Świat wykreowany przez autora pokazuje okrucieństwo świata zwierząt. Przepełniony agresją, różnego rodzaju instynktami, prawami natury np. prawem silniejszego, napędza akcja, lecz potrafi także przerazić czytelnika. Podsumowując świat w tej książce jest zdecydowanie brutalny, lecz można w tym dziele również odnaleźć coś bardzo bliskiego ludziom.

Pisarz w swoim utworze porusza takie problemy, jak odrzucenie przez rodzinę, poszukiwanie samego siebie, ciągłe szukanie swojego miejsca na ziemi, a także walki o przetrwanie. Czytelnicy zdecydowanie mogą odnaleźć w tej książce samego siebie, gdyż nie tylko temat odrzucenia przez rodzinę jest często spotykanym, ale również autor porusza w swoim dziele wiele tematów filozoficznych, etycznych czy religijnych.

Książka zasadniczo przeznaczona jest moim zdaniem dla starszego odbiorcy, gdyż pełno w niej okrutnych scen. Wcześniej nie przepadałam za bohaterami zwierząt w książkach, lecz po przeczytaniu tej na pewno będę bardziej otwarta na takie propozycje.

Wiktoria K.

Szkolny Klub Recenzenta

Archy jest kuną. Przez niefortunny wypadek, łamie sobie łapkę i, według matki, staje się bezużyteczny. Ta oddaje go więc w ręce lichwiarza, lisa Salomona.

Salomon z początku okrutny i bezlitosny nawiązuje na swój sposób przyjazną relację z Archym i postanawia przekazać mu swoją wiedzę. Lis ten bowiem nauczył się czytać i pisać ze znalezionej wśród ludzkich bogactw Biblii. Przekazuje Archemu wiele mądrości. Sam uważa się za człowieka we wcieleniu lisa i dzieli się ze swym uczniem rozmyślaniami o Bogu i istnieniu.

Ta z pozoru lekka i cieniutka lektura okazuje się niesłychanie trafnym opisem ludzkich uczuć i pragnień, cierpieniu po stracie, samotności i chęci poznawania świata.

Barwna i wartka narracja Archego dodaje tej książce wyjątkowych walorów literackich.

Pytania: w co znowu wpakuje się Archy, czy wyjdzie z tego cało, jakie wnioski wyciągnie z sytuacji, w których się znalazł lub czy instynkt zabijania weźmie górę nad silną potrzebą kochania sprawiają, że od tej książki nie sposób się oderwać.

Jestem nią oczarowana i czekam na więcej pozycji tego młodego, włoskiego autora. „Moje głupie pomysły” są jego debiutem i jestem pewna, że spod jego pióra wyjdzie jeszcze więcej takich perełek.

Polecam, polecam, polecam!

Ale to była cudowna książka!

Doprawdy!

Dawno nie czytałam czegoś równie uroczo- zabawno-życiowo- pięknego!

Taak!

Myślę, że właśnie te cztery przymiotniki najlepiej i najpełniej określają tę oto zjawiskową książkę!

A dlaczego zjawiskową? Już spieszę z odpowiedzią. Otóż, czytając ją od razu na myśl przyszedł mi "Mały książę "- Antoine'a de Saint Exupery'ego.

W moim odczuciu ma bardzo podobną wymowę I co ciekawe - jest to debiutancka powieść pewnego młodego autora, który pochodzi z Włoch - Bernardo Zannoniego. Napisał ją w wieku 25 lat i otrzymał jedno z najważniejszych włoskich wyróżnień literackich - "Nagrodę Campiello 2022", po którym to książka została bestsellerem. A sam autor został okrzyknięty - uwaga... "Literackim olśnieniem Włoch"

Zaintrygowani??

Bernardo poprzez ukazanie życia dzikich stworzeń - kuny Archy oraz lisa Solomona ukazuje nasze ludzkie, głęboko skrywane lęki i nadzieje...

Ktoś może pomyśleć: "co? gadające zwierzęta?" Jednak po zagłębieniu się w lekturze, po przerzuceniu już pierwszych stron, porzuci cię wszelkie obawy. Ta książka wciąga bez reszty! Błyskawicznie i bez pamięci....

To jedna z najbardziej życiowych książek jakie przeczytałam!

Po prostu o ŻYCIU! O tym, jakie ono jest i co może nas w nim spotkać: o tęsknocie, wierze, bliskości i przetrwaniu, o tym wszystkim co ludzkie I co nie jest nam obce...

Archy jest kuną urodzoną w lesie w środku zimy. Ma pecha, bo przez kontuzję łapy własna matka oddaje go staremu lisowi Solomonowi. Ten wyjawia mu swój sekret: zdobył Biblię, dzięki której nauczył się czytać i pisać. Przed Archym otwierają się nowe możliwości: zaczyna rozumieć słowa, chce mocno kochać, ale też zabijać z zimną krwią. Wciągnięty w wir życia, szuka swojego miejsca na Ziemi...

"Moje głupie pomysły"to przejmująca powieść o pragnieniu poznawania świata, odwiecznych prawach natury i ucieczce przed samotnością.

Bardzo, ale to bardzo Wam polecam!

“Wciskał Boga, gdzie tylko mógł. Większość czynów i przygód przemieniała się w misję na rzecz jedynej prawdy. Każde morderstwo, kradzież, zły uczynek stawały się poszukiwaniem światłości”

Archy jest kuną. Kiedy uszkadza sobie łapkę, matka oddaje go za półtorej kury lisowi Solomonowi, który para się lichwiarstwem. Nowy opiekun Archiego z czasem obdarza młodą kunę zaufaniem. Zdradza mu, że niegdyś zdobył Biblię, dzięki której teraz potrafi pisać i czytać. Solomon w fanatyczny sposób mówi o swojej miłości do Boga, niejednokrotnie porównując się do niego. W Archym budzą się instynkty i uczucia. Z jednej strony zabijanie staje się mu bliskie, z drugiej zaczyna kochać, ale i rozumieć słowa zapisane w księdze należącej do starego lisa.

Książka została doceniona przez czytelników na całym świecie i jak najczęściej takie hasła nie robią na mnie wrażenia, tak w tym wypadku w ogóle się nie dziwię, że ludzie ją pokochali. Stanowi ona lustro, w którym może przejrzeć się każdy człowiek. W nieszablonowy sposób portretuje bardzo trafny obraz ludzkich zachowań. Bohaterowie tej opowieści wielokrotnie zostali przedstawieni jako ci cyniczni, agresywni i niemający zahamowań na drodze do wyznaczonego celu, ale też chcący zgłębiać tajemnice świata i słów, które do nich docierają. Chcą kochać, być akceptowani i mieć swoje miejsce na ziemi. Czy skądś to znamy?

Autor, opierając się na konwencji baśni, stworzył tekst, który za sprawą zwierzęcych bohaterów w prozie dla dorosłych może wydawać się infantylny. Nic bardziej mylnego. Ten tekst za sprawą prostego przekazu pokazuje naprawdę wiele. W dobie treści, które wszystko przekazują wprost, nie dają przestrzeni do myślenia, doszukiwania się i dociekania, taka książka to skarb.

“Moje głupie pomysły” to tylko pozornie lekka historia, w której leśne zwierzęta są głównymi bohaterami. Nomen omen im dalej w las, tym coraz bardziej przekonujemy się, że historia opisana przez Bernardo Zannoniego jest o nas, ludziach. Autor pod przykrywką alegorii prezentuje istotę ludzkich zachowań. To książka o chęci poznawania otaczającego świata, zdobywania i przynależności do natury i danego środowiska.