Kwiat mroku. Shadowscent

Świat zapachu stworzony przez P.M Freestone porywa czytelnika w wir przygody, intryg i tajemnicy związanej z otruciem księcia Nisaia, a także samych głównych bohaterów. Zmysł węchu w imperium Aramteshu jest kluczem do nie jednych drzwi, a także tajemnic. Książka jest opowiedziana z punktu wiedzenia dwójki narratorów pierwszoosobowych — mieszkającej w prowincji Aphorai Rakel i osobistego strażnika księcia Asha. Co więcej, cały świat został wykreowany przez autorkę od samiuśkich podstaw. Nie znajdziemy więc w dylogi odwołania do żadnej ze znanych nam kultur.

Rakel jest obdarzona niezwykle czułym zmysłem powonienia, a do tego potrafi z niego korzystać. Choć jej poczucie sprawiedliwości i niewyparzony język w niedługim czasie po rozpoczęciu opowieści wpędzają ją w kłopoty. Dziewczyna przez intrygi osób trzecich chcąc czy nie chcąc, trafia w miejsce, którego nienawidzi z całego serca.

Ash z początku nie wydaje się nikim niezwykłym. Od taki wojownik i przyjaciel. Nic bardziej mylnego! Ash tak samo, jak i Rakel skrywa tajemnicę. Jednak jego sekret może okazać się równie zabójczy co pożar. Przez splot różnych wydarzeń w końcu jednak poznajemy pilnie strzeżony aspekt życia chłopaka.

Moja romantyczna strona mola książkowego wręcz krzyczała, kiedy pomiędzy Rakel i Ashem zaczęło się coś dziać. Mam nadzieję, że ich uczucie nie przekwitnie tak szybko, jak bezcenne kwiaty Dahkai. Przy czytaniu bawiłam się niesamowicie. Nawet nie zwróciłam uwagi, kiedy tak szybko ją skończyłam.

„Shadowscent. Kwiat mroku” autorstwa P.M Freestone to książka z piękną okładką i bardzo ciekawą, oryginalną fabułą. Zapach nie jest motywem, który można często zaobserwować w książkach. Jest to dosyć dynamiczna powieść z fajnym klimatem i bardzo rozwiniętą kwestią językową - dużo słów własnych. Wypada też wspomnieć o barwnych opisach i przemyślanych dialogach.

Główną bohaterką jest Rakel - siedemnastoletnia dziewczyna o niezwykle wyczulonym zmyśle powonienia, z którego korzysta ile tylko może. Wyróżnia się swoim uporem i determinacją. Zdecydowanie polubiłam ją za charakterystyczny humor i mocny charakter.

W książce perspektywa podzielona jest między Rakel i Asha, a raczej Ashradinorana, na którym się teraz skupimy. Silny mężczyzna i Tarcza Pierwszego księcia Nisaia. Jest to postać stonowana, gburowata i dosyć specyficzna, co w którymś momencie lektury zaczęłam w nim lubić.

Podsumowując, „Shadowscent. Kwiat mroku” to wciągająca i zaskakująca lektura z naprawdę sporym potencjałem. Dodatkowo posiada ciekawe zakończenie, które zachęca czytelnika do sięgnięcia po drugą część.

"Ufaj swojej intuicji. I zapachom."

Pierwsze co przyciągnęło mnie do tej książki to jej okładka- pięknie mieniąca się i taka eteryczna. Dodatkowo w sprzedaży znalazły się perfumy, wzmagające promocję historii. Czy to nie oryginalne?

Skuszona tym wszystkim rozpoczęłam przygodę z tą książką. A była to długa i skomplikowana przygoda, ale za to cholernie warta jej przeżycia. Do książki przystępowałam kilka razy. I tak poznajemy dwa światy- świat Rakel i świat Asha. Światy tak dalekie od siebie, a paradoksalnie bliskie.

Rakel życie nie rozpieszcza, półsierota, klepiąca prawie biedę. Z ogromną potrzebą uratowania śmiertelnie chorego ojca.

Ash jest Tarczą księcia Nisaia, jego przyjacielem i powiernikiem, razem wyruszają w podróż z dala od cesarskiego pałacu.

Książę zostaje otruty, a nasza dwójka bohaterów wplątana w skomplikowaną misję uratowania wszystkiego co znają.

Pierwsze co rzuca się w tej powieści to opisy otoczenia, przyrody. Autorka skupia się tu przede wszystkim na zmyśle powonienia. Było to bardzo miłe doświadczenie, wręcz wcielałam się w główne postaci, byłam nimi czując to wszystko. To też wspaniała gratka dla tych osób, które uwielbiają klimaty fantasty, dawne i stare- opisy funkcjonowania prostych jak i wysoko postawionych ludzi naprawdę pozwala poczuć klimat opisanej historii.

Niestety bardzo ciężko mi było przebrnąć przez dobre 140 stron książki. Może dlatego, że akcja toczy się tu powoli? Albo dlatego, że Rakel i Ash bardzo długo otwierają się na siebie?

Dalej jest tylko lepiej, akcja nie przyśpiesza nagle jak galopujący koń, a systematycznie zwiększa swoje tempo prowadząc nas do finału. Ostatnie sto stron przeczytałam jednym wdechem, zdążyłam zadrżeć z przerażenia, by za chwilę odetchnąć z ulgą. Nie na długo! Ostatnie rozdziały zostawiają spory niedosyt, pragnienie kontynuacji.

Jednak nie bójcie się. Autorka nie każe nam czekać długo, już wiosną powinna wyjść kolejna część. I dam jej szansę, być może i wtedy akcja bardzo miło mnie zaskoczy.

Naprawdę się cieszę, że dałam jej szansę. Pierwsze rozdziały męczyły mnie okropnie, ale nie lubię porzucać książki w połowie. Im dalej Ash i Rakel wędrowali tym bardziej ja wtapiałam się w akcję tej książki, która postanowiła mi wszystko wynagrodzić.

Odmian magii znanych nam z książek jest masa. Magiczne zaklęcia, stworzenia, inkantacje, magia wrodzona i objawiająca się indywidualnymi mocami, magia wyuczona, magia do której potrzebne są różdżki albo niepotrzebne jest nic.

A co, jeśli magia kryje się w zapachach?

Miałam oczekiwania wobec tej książki. Spore, naprawdę. I o dziwo, nie zostały zawiedzione, co wcale nie jest takie oczywiste.

Klimat - jakby starożytna Arabia, nowy dla czytelnika świat, nowe reguły i przede wszystkim nowe nazwy. Największy problem to były właśnie te nowe nazwy, nie wiedziałam chwilami, czy mowa jest o jakimś bohaterze, rytuale, mieście czy państwie. To był problem duży, a ja zwykle problemu z imionami nie mam. Na szczęście jednak w pewnym momencie przychodzi zrozumienie, można się połapać i bez trudu dać porwać historii.

A uwierzcie mi, ma co porywać. Dzieje się mnóstwo, zagadki się mnożą, rozwiązania przychodzą powoli, by zadać czytelnikowi cios prosto w środek czoła.

Może i pewnych elementów się spodziewałam, ale i tak potwierdzenie zaskoczyło - nietypowo nie? ;)

Historię poznajemy naprzemiennie, ze strony Asha i Rakel. Oboje są wyjątkowi, choć żadne z nich na pierwszy rzut oka się takie nie wydaje. Zwykła prosta dziewczyna z ludu i książęca Tarcza, czyli obrońca.

Ale potencjał jaki w nich siedzi, ich charaktery tak różne, a jednak intrygujące, ich zdolności i tajemnice… To przyciąga. Talent Rakeli i zagadki Asha pchały mnie przez opowieść na równi, co ciekawość, jak to wszystko się zakończy.

Wyjątkowych postaci drugoplanowych też nie brakuje, a co ważne, nie są z jednej foremki i mają coś do opowiedzenia.

Czytając Shadowscent. Kwiat mroku, czułam unoszące się nad książką zapachy. Nie zawsze piękne i upojne, ale i te towarzyszące biedzie i chorobie. To historia, którą dominuje aromat i smród, gdzie właśnie one rządzą i panują, i wreszcie można powąchać słowo. A to sztuka, by tak pisać, że aż czytelnik jest otumaniony buchającymi oparami.

Recenzja powstała dla Fantastyki na luzie.