Kwantechizm, czyli klatka na ludzi

Bardzo ciekawa książka, którą czyta się przysłowiowym "jednym tchem" mimom że tematyka jest ambitna i wymaga skupienia. Mechanika kwantowa i nie tylko wyłożona jest na przykładowych doświadczeniach ( do powtórzenia w domu) lekkim, humorystycznym i trafiającym do każdego językiem. Bardzo ciekawie opowiada autor o teorii względności teleportacji, która otwiera przed ludzkością nowe nieznane do tej pory horyzonty poznania świata.

Andrzej Dragan wykłada mimo chodem swoje poglądy na temat religii oraz wiary i jako typowy przedstawiciel Oświecenia pokłada wiarę w umysł ludzki i ewolucjonizm czyli pochodzenie ludzi od bakterii. Są to dyskusyjne tezy bo wykraczające poza fizykę która dla Andrzeja Dragana stała się swoistą religią. Piotr Traczewski

Do książki podszedłem z dużymi nadziejami oraz z oczywistym przekonaniem, że jej tematem będzie dziedzina nauki uprawiana przez pana Dragana, a mianowicie fizyka teoretyczna. Zawiodłem się. Andrzej Dragan na podstawie wygłaszanych przez siebie tez, wytacza ciężkie działa w kierunku filozofii oraz religii jako takiej. Proszę nie zrozumieć mnie źle, nie twierdzę, że tezy te są błędne, lecz to, że mają z filozofią oraz religią o rzędy wielkości mniej wspólnego, niż wspomniane krzesło z krzesłem elektrycznym. Andrzej Dragan w swojej książce zajmuje się odpowiedzią na pytania, na które fizyka nie potrafi udzielić odpowiedzi. Co więcej, fizyka nawet nie zadaje tak postawionych pytań! I to nie tylko moje zdanie, lecz też wybitnego polskiego fizyka, prof. Krzysztofa Meissnera, z którym tak na marginesie, Andrzej Dragan miał niewątpliwie przyjemność spotkać się wiele razy w Uniwersytecie Warszawskim. Autor popełnia fundamentalny błąd. Osiągając pewną biegłość w jednej sztuce, nie zyskuje się z automatu mandatu do wypowiadania się na temat drugiej. W przeciwnym razie, Einstein mógłby w tym samym momencie lewą ręką pisać pracę na temat swojej teorii względności, a drugą opisywać zwyczaje XIX-wiecznych indyjskich fryzjerów z Kalkuty. Andrzej Dragan jako fizyk, na ten temat ma dokładnie tyle do powiedzenia, co każdy szary obywatel, oczywiście zakładając, że nie jest filozofem lub teologiem. Na ostatnich stronach swojej książki, autor prowadząc dywagacje na temat ewolucji, zachowań ludzkich oraz biologii, nie mając odpowiedniej wiedzy, sam wpisuje się do stworzonej przez siebie kategorii "filozofów" - ludzi, którzy stawiają tezy nie dające się udowodnić przez "metodę naukową". Jedni powiedzą o zatarciu granic pomiędzy odmianami inteligencji, inni skwitują książkę pana Dragana powiedzeniem: "przyganiał kocioł garnkowi, a sam smoli". Język użyty w książce jest przeciętny, ani tragiczny, ani wybitny. Czytanie opisu zagadnień fizyki (i tylko nich! ) skłania do umysłowego wysiłku, jeśli ktoś sięgną po tę pozycję z zamiarem pójścia na siłownię dla mózgu, nie powinien się zawieść. Szanuję p. Andrzeja Dragana za jego popularnonaukowe wykłady oraz z nadzieją czekam na następną książkę.

Jeśli masz ochotę na chwilę zadumy nad naturą Wszechświata, a niestety nie jesteś dyplomowanym fizykiem, co więcej, twoje wspomnienia z lekcji fizyki są dosyć mgliste, to sięgnij po „Kwantechizm” Andrzeja Dragana. Auror poprowadzi cię w nieco egzotyczny świat współczesnej fizyki kwantowej , wyjaśni niektóre jej zawiłości i przybliży pojęcia, które gdzieś tam krążą w przestrzeni nauki, ale podobnie jak kwanty nie do końca dają się zrozumieć i zmierzyć. Mimo wszystko warto próbować. Tym bardziej, że Dragan jest przewodnikiem inspirującym, z lekkością miesza dydaktykę z gawędą, nie stroni od dowcipu i anegdoty, odsłania epizody z własnego życia. Jego rozważania na temat meandrów współczesnej nauki i filozofii, ocierając się o tzw. niepoprawność polityczną, pobudzają do głębszej refleksji. „Kwantechizm” jest dobrą zachętą do dalszej wędrówki w głąb maleńkich i wielkich przestrzeni, których cząstką jesteśmy my sami i nasz niedoskonały umysł.

Jeżeli chodzi o meritum, to książka bardzo dobrze napisana, przystępna i z dużą dawką humoru. Tekst o tym, ze himalaiści zbyt dosłownie biorą powiedzenie, ze góry sa po to żeby na nie wchodzić, zapamiętam długo :)

Największym minusem książki są ciągłe i nachalne wtrącenia światopoglądowe i religijne, momentami wręcz żenujące, co mocno psuje odbiór książki. Nawet dla takiego agnostyka jak ja. O swobodnym traktowaniu prawdy historycznej nie wspomnę (Galileusz). Jakub Tomalik

Wiedzę merytoryczną i ciekawostki naukowe zawarte w tej książce można y było zmieścić pewnie na 20-30 stronach, pozostała część to bełkot autora, który mam wrażenie że próbuje za wszelką cenę udowodnić wszystkim że jest zabawny, zaradny i piekielnie inteligentny a przy tym strasznie cool. Sięgnąłem po nią że sporym zainteresowaniem, niestety jednak w miarę zagłębiania się w jej treść mój poziom podirytowania ignorancją i pychą autora rósł nieproporcjonalnie szybko względem poziomu poszerzanej wiedzy, gdyby nie był to prezent od dziadka, nigdy nie znalazłbym w sobie wystarczającej motywacji do przeczytania jej do końca.