Krwawy las. Feliks Corvus. Tom 1

Jako wielki fan filmów Gladiator i Pluton miałem wobec tej książki spore oczekiwania. Można powiedzieć że od dawna szukałem takiej pozycji, mam tu namyśli brutalną opowieść o legionach rzymskich.

Dostałem dokładnie to czego oczekiwałem. Brutalną, czasami aż nadto historię rzymskich legionistów walczących z plemionami Germanów.

Nie jest to jednak prosta krwawa sieczka, gdzie mamy tylko i wyłącznie napakowanych, bezlitosnych rzymskich wojowników którzy bez cienia strachu stoją w szeregu i czekają z niecierpliwością na sposobność zabicia kolejnego wroga ich wielkiego imperium. Mamy tutaj podobnie jak w Plutonie Oliviera Stone’a pokazane prawdziwe oblicze wojny. Zwykłych ludzi, którzy w różnoraki sposób reagują na okropieństwa i strach towarzyszący wojnom od zarania dziejów. Żołnierzy, którzy z wielu różnych powodów chcą służyć i walczyć.

Polecam każdemu fanowi Gladiatora i Plutonu, dodatkowo każdy kto lubi brutalne książki akcji powinien sięgnąć po tą książkę.

W 9 r. n.e. w Lesie Teutoburskim rzymskie orły zostały rozniesione na germańskich włóczniach. To była jedna z największych militarnych klęsk w dziejach.

Nazywają go Feliksem, „szczęśliwym”, bo jako jedyny ocalał z krwawej jatki w lasach Germanii. Stracił pamięć, nie wie, kim jest, ale na pewno jest żołnierzem. Wcielony do legionu wraz z towarzyszami z drużyny stawia czoło brutalnym germańskim wojownikom. W leśnej gęstwinie zwycięski marsz dumnych legionistów Warusa przeradza się w desperacki odwrót zdziesiątkowanych żołnierzy. Czy Feliks przypomni sobie, skąd się wziął w tamtym krwawym lesie?

Powieść „Krwawy las” jest oparta na prawdziwych wydarzeniach, a występujące w nim postaci naprawdę istniały i dowodziły legionami. Jednak autor nie skupia się tylko na oddaniu historii i walk, czy pokazaniu wielkich dowódców, nie, książka skupia się na tych, o których nie śpiewa się pieśni, a to oni oddają to, co mają najcenniejsze — życie. „Krwawy las” jest powieścią z perspektywy „zwykłego” żołnierza, oczami Feliksa poznajemy hierarchię panującą w obozie, strategię czy same bitwy, proces szkolenia oddziałów, a także sposoby spędzania wolnego od trudów walk czasu. Widzimy, jak głównym bohaterem szarpią sprzeczne uczucia — chęć pomocy pojmanemu i katowanemu towarzyszowi, ale rozkaz nie pozwala zrobić nic, by uratować legionistę. Poświęcenie jednostki dla dobra ukrywającego się oddziału. Lojalność wobec towarzyszy broni, którzy dla żołnierza są kimś więcej niż rodzina, a niesubordynacją w stosunku do wyższego rangą. Wszystko, co „siedzi” w głowie Feliksa jest tak dobrze oddane, że ja sama miałam ochotę chwycić za miecz i pobiec razem z nim.

Każdy konflikt zbrojny, niezależnie czy w 9 r. n.e. czy w 2001 r. ma jakiś cel, czy to nowe terytorium, surowce naturalne czy pozyskanie nowych kontaktów handlowych. W „Krwawym lesie” również nie jest to walka sama dla siebie, dodatkowo dochodzi zdrada ze strony osoby, której Feliks najmniej by się spodziewał. Przysłowiowy lis w owczej skórze. Pod koniec uświadomiłam sobie, że wstrzymywałam oddech, bo z chwilą, kiedy główny bohater zaczyna rozumieć, kim był i do czego prowadzą aktualne wydarzenia, wprowadza czytelnika w stupor. Najgorsze jest to, że książka ma kontynuację, która jeszcze nie jest dostępna na polskim rynku. Ja z niecierpliwością czekam, co będzie dalej!

„Krwawy las” jest dla czytelników niewrażliwych na drastyczne sceny. Jeżeli nie przeszkadza Wam krew i tortury, to naprawdę warto przeczytać. Ja jestem zachwycona!