Gra o marzenia

Kiedy zobaczyłam tę książkę w zapowiedziach, wiedziałam że muszę ją przeczytać. Byłam ciekawa jak z tematem poradzi sobie osoba, która na co dzień zajmuje się ocenianiem książek.

Naszym głównym bohaterem jest 30-letni Maciek, lekarz weterynarii. Do tej pory nie miał szczęścia w miłości, co jest stałym wyrzutem jego matki. W wyniku pomyłki otrzymuje przesyłkę, która adresowana jest do niejakiej Anety. Maciek postanawia oddać paczkę dziewczynie. Ich spotkanie jest jednak dopiero początkiem.

Książka jest romanse, z silnymi wątkami obyczajowymi. Po przeczytaniu pierwszych 50 stron byłam pewna, że mi się nie spodoba. Ale im dalej tym lepiej. Przede wszystkim ta książka stoi humorem. Jeżeli oglądacie kanał Czytacza, to będziecie z nim zaznajomieni. Ten humor nie trafi do każdego, ale ja go akurat lubię.

W samej fabule jest kilka stereotypów, które są tylko umacnianie (środowisko gamerów). Ale jest to zabieg celowy. Ma to sprawić, że finał lepiej wybrzmi, a morał będzie wyraźniejszy. Książka jest napisana bardzo sprawnie. Bohaterów da się lubić, są ludzcy, mają swoje wady i zalety. Narracja prowadzona jest dwutorowo, zarówno z perspektywy Maćka, jak i Anety. I tutaj czułam lekki zgrzyt. Dla mnie obie te narracje zostały napisane w ten sam sposób.

To nie jest książka, która jest niesamowicie ambitna. To jest książka, która ma po prostu sprawić wam przyjemność podczas czytana. Nie jest to książka bez wad, ale przyjemnie spędziłam przy niej czas, a to najważniejsze.

Gratuluję Danielowi napisania książki i kibicuję mu w dalszej twórczości.

Ulubiony cytat : Dlaczego w pogoni za szczęściem jesteśmy tak ślepi i głusi ? Nie dostrzegając piękna ulotnych chwil, nie chwytając się radości bieżącego dnia, przebiegami obok nich w gonitwie za nieuchwytnym. Ignorując tu i teraz, wciąż wyglądamy w przyszłość i brniemy ku niej, nie rozglądając się na boki. Nie zwracając uwagi na to, co zostawiamy za sobą. Pragniemy więcej i więcej, aż w końcu docieramy do przepaści. Bo zawsze jest coś jeszcze, zawsze na coś czekamy. Ostatecznie nie realizujemy choćby połowy nieskończonej ilości pragnień i marzeń, docieramy do końca żywota, żałując, że nie cieszyliśmy się chwilą. Ot, dramat ludzkiego życia.

Gra o marzenia to debiut Daniela Muniowskiego. Dla mnie osobiście bardzo udany. Zaczęłam czytać rano i wieczorem już skończyłam. Obyczajówki mają to do siebie, że są świetną i lekką odskocznią od codzienności. Dodatkowo wplątany przyjemny romans, duża dawka humoru (wiele razy parsknęłam śmiechem), ciekawe postacie i mamy gwarantowany udany wieczór.

Głównych bohaterów łączy przypadek, który bardzo często jest odpowiedzialny za najpiękniejsze dary od życia. Tak również stało się w przypadku Maćka i Anety. Pomylona przesyłka sprawiła, że losy praktycznego weterynarza, złączyły się z zakręconą graczomaniaczką. Czy znajdą wspólny środek ? Czy kiełkujące uczucie eksploduje i uda im się ułożyć życie ?

Wielkim plusem jest główna fabuła. Wkraczamy w świat gamerów ! Nie czytałam jeszcze takiej tematyki, ale autor idealnie trafił w mój gust. Kocham grać w gry na playstation ! Pojawiają się wzmianki o klasykach takich jak Tomb Raider oraz nowościach jak The Last of Us. Odkrywamy zalety i wady tego świata, turnieje oraz rywalizację. Niestety Internet to również hejt, który rozlał się niczym wirus, którego nie da się już wyplenić. W wielu przypadkach potrafi doprowadzić do tragedii i wyrządzić ogrom zła.

Poruszane są również poważne wątki jak - nadgorliwość rodzicielska, alkoholizm oraz męski szowinizm. Ciekawie również zostało przedstawione podejście do pracy - ramy i utarte schematy, naciski oraz wybór kariery pod wpływem innych, po wpływem praktycznym, zamiast patrząc na swoje własne marzeni.

☀️"Dotarło do mnie, jak wielkiej potrzeba odwagi, żeby przeciwstawić się światu i robić coś, co przynosi radość".

☀️"Kłamstwo powtarzane tysiąc razy ponoć staje się prawdą"

☀️"Ludzie często uprzedzają się do kogoś, gdy widzę jego twarz, bo, na przykład, nie wpisuje się ona w ich poczucie estetyki"

☀️"Nigdy nie wiemy, co przyniesie jutro"

Lubicie debiuty? Zaliczacie je raczej do udanych, czy jednak stawiacie na sprawdzonych autorów? Czy debiut Daniela Muniowskiego sprostał moim oczekiwaniom?

Maciek to młody weterynarz, który nie lubi swojej pracy. Jest pod dużym wpływem matki i ciężko jest mu jej odmówić. Pewnego dnia dochodzi o fatalnej pomyłki... W ręce Maćka trafia paczka, która powinna zostać dostarczona Anecie. Mężczyzna, wraz ze swoją siostrą postanawiają oddać paczkę właścicielce. Ta decyzja, na zawsze odmieni życie Anety i Maćka... Kim naprawdę jest Aneta? Czy los ponownie połączy tę dwójkę? Czy między nimi zrodzi się uczucie?

Zawsze daje szansę debiutom. Muszę przyznać, że rzadko trafia mi się czytać powieść obyczajową pisaną przez mężczyznę. Właśnie to skłoniło mnie do przeczytania tej książki. 😉 Czy się zawiodłam? Nie. Całokształt, pomimo maleńkich minusów wypadł dobrze.

To była bardzo lekka i przyjemna lektura. Autor wprowadził wiele zabawnych sytuacji, przez które śmiałam się sama do siebie. W głowie zapadła mi jedna gorąca scena, która sprawiła, że policzki przybrały różowy kolor.🤭

Muszę przyznać, że pierwszy raz spotkałam się z wątkiem gier w literaturze obyczajowej. To było ciekawe, zupełnie nowe doświadczenie. Autor poruszył ważny temat dyskryminacji kobiet w świecie gamerów. Naprawdę skłoniło mnie to do głębokich przemyśleń, ponieważ wokół nas dochodzi do wielu zdarzeń dyskryminacji , nie tylko ze względu na płeć. Moje serce skradła Miłka. Wydała się być bardziej zorganizowana i charakterna, niż jej o wiele starszy brat.🤭 Jeśli szukacie książki osadzonej w we współczesnych, gamerowych czasach to polecam

„Kilka lat pracy z psami może człowieka nauczyć, jak zerwać się ze smyczy.”

Maciek to facet po trzydziestce, jest weterynarzem – taki zawód wybrała mu matka. Ma dużo młodszą siostrę Miłkę, która jest jego przeciwieństwem. Dawno wyprowadził się z rodzinnego domu, jednak jego matka, bardzo lubi ingerować we wszystkie dziedziny jego życia. Odbiera paczkę, po czym stwierdza, że zaszła pomyłka. W jego mieście są dwie ulice o takiej samej nazwie. Za namową siostry postanowią odwieść ją do właściciela. Aneta – to do niej była adresowana przesyłka to ciepła, samodzielna dziewczyna, ma liczne marzenia, które krok po kroku próbuje realizować. Już niebawem, ta niespodziewana pomyłka całkowicie odmieni ich życie. Przez zupełny przypadek odkryją najsłynniejszego gamera w Polsce…

Nasi bohaterowie pochodzą z dwóch zupełnie różnych światów. Ich relacja rozwija się powoli, przychodzi niespodziewane uczucie. Coraz lepiej się dogadują, zaczynają sobie ufać i w pewien sposób uzupełniają się. Autor porusza istotne problemy jakimi boryka się niejeden z nas. Akceptacja samego siebie, uwolnienie się od „nadgorliwych” rodziców, dyskryminacja kobiet, wszechobecny w Internecie hejt, który wyrządza tyle zła…

Bardzo dobra, lekka, przepełniona dobrym humorem opowieść. Czyta się ją szybko i przyjemnie. Niesie przesłanie, aby walczyć o siebie i swoje marzenia. Jeżeli szukacie czegoś na poprawę humoru, co ogrzeje i umili Wam czas, to ta pozycje idealnie się do tego nada. Serdecznie polecam, Tatiasza i jej książki :)

Czy jest wśród Was jakiś fan gier komputerowych?🤔

Osobiście przeszłam jedną grę "Harry Potter i Komnata Tajemnic". Jako dziecko lubiłam grać w Mario, a troszkę później w Simsy. I tu moja przygoda kończy 🙈 Po prostu nie ciągnęło mnie do takich rzeczy 😋

Wiecie czym mnie ujęła Książka Daniela Muniowskiego? Tym, że główni bohaterowie nazywali się tak jak ja i mój mąż 🙈 Kiedy się o tym dowiedziałam to aż bałam się czytać... 😋 bo nie wiedzialam co Ci bohaterowie mają za uszami, hihi 🙈

Na szczęście moje życie znacznie różni się od tego, które mieli nasi bohaterowie, bo ani ja ani mój mąż nie gramy w gry. Jedynie w planszowki !💚💚

Maciek wykonuje swój ukochany zawód został weterynarzem, a Aneta... no właśnie tutaj jestem totalnie zaskoczona bo autor dziewczynę powiązał z grami komputerowymi! Jakaż to była odmiana czytać o dziewczynie, która lubi grać tak bardzo w gry 😁 Mało tego... jeszcze potrafiła na tym zarabiać!😁 Szacun! Podziwiam czasami tych ludzi, którzy potrafią znaleźć jakiś patent i zaistnieć w Internecie...A czasami wiele im nie trzeba:)

Maciek poznaje Anetę przypadkiem - dostaje jej przesyłkę i postanawia oddać ją właścicielce... od tej pomyłki tak naprawdę zaczyna się cała akcja!

Uważam, że debiut jest całkiem udany! Tematyka mało spotykana (chyba, że ja jeszcze na taką nie trafiłam🤷‍♀️). Historia ciekawa. Nie opierała się na samym wątku z grami. Główna bohaterka miała za sobą ciężka i smutną przeszłość...

A jaką?

Zachęcam, by dowiedzieć się samemu:)

Autorowi @daniel_muniowski gratuluję udanego debiutu!

Jak to miło czasem zobaczyć inną perspektywę i inne podejście do tak popularnego gatunku jakim jest romans. I właśnie to dostałam w "Grze o marzenia". To debiut napisany przez mężczyznę, który zachwyci nie jedna kobietę (a może i nawet mężczyznę).

Autor chciał dać czytelnikowi książkę, przy której miło spędzić czas. Zrelaksuje się i pośmieje podczas jej czytania. I udało Mu się to w stu procentach. To lekki romans, gdzie autor pokusił się o stworzenie nieszablonowych bohaterów. Mamy tu przecież niezależną i dążącą do celu Anetę, a także niepewnego i trochę nieśmiałego Maćka. Nie należy tu również zapominać o niereformowalnej Miłce, czyli młodszej siostrze naszego głównego bohatera. Powiem Wam jedno. Świetnie stworzona postać, która ubarwia całą historię.

I ta książka mogła by się opierać jedynie na zabawnych sytuacjach, romantycznych chwilach, kilku nieporozumieniach i śmiesznych dialogach. Jednak Autor postanowił do niej dodać coś jeszcze. Pomiędzy tą całą lekkością historii przemycił tu ważny temat stereotypów i dyskryminacji. Jak się okazuje, choć cały czas z nimi walczymy, one ciągle są w naszym społeczeństwie. Wielki szacun do takiego podejścia do tematu i umieszczenia go w tak świetnej książce. Mam nadzieję, że pomoże ON czytelnikom spojrzeć na świat z innej perspektywy lub zwyczajnie poszerzy ich horyzonty.

To świetna książka, która kradnie serce, rozśmiesza i łamie stereotypy. Moim zdaniem warto razem z bohaterami zagrać o marzenia!

"Gra o marzenia" lekka historia miłosna opowiedziana z punktu widzenia mężczyzny i kobiety, napisana przez mężczyznę, a konkretnie Daniela Muniowskiego. Możecie go kojarzyć z kanały na YT Strefa Czytacza, gdzie jawi się nam jako sympatyczny, z poczuciem humoru, charyzmatyczny, zafiksowany na punkcie słowa pisanego książkoholik. 😁

Nie mogłam przejść obok tego debiutu obojętnie. Zwłaszcza, że regularnie śledzę jego poczynania w promowaniu czytelnictwa, i cenie go sobie jako twórcę.

Byłam naprawdę szczerze zainteresowana efektem finalnym jego debiutu w literackim świecie.

Daniel przedstawił nam historię Anety i Maćka, który żyje z dnia na dzień, bez większych uniesień i ambicji. Kończąc studia weterynaryjne, zapewnił sobie tym samym dobrze płatną pracę, która nie przynosi mu jednak satysfakcji. Nic dziwnego, skoro wszelkie jego wybory i działania podyktowane były ambicjami i marzeniami jego apodyktycznej mamusi?

Aneta z kolei to przeciwieństwo Maćka.

Potrafi przeciwstawić się przeciwnościom losu, potrafi walczyć o marzenia, potrafi samodzielnie realizować swoje plany. Ucieka z rodzinnej miejscowości, by zacząć nowe życie w Bydgoszczy. Kocha to co robi. Jej pasja staje się dla niej również pracą, która sprawia jej satysfakcję, rozwija, spełnia i z każdym dniem utwierdza w przekonaniu, że to co robi ma sens.

Jak to bywa w życiu, żeby to osiągnąć musiała przejść krętą, wyboistą drogę. Zmierzyć się z przeciwnościami zanim osiągnęła swoje cele.

Za sprawą przypadku, omyłkowo dostarczonej Maćkowi przesyłki przez kuriera, los postanawia połączyć tę dwójkę.

Maciek za namową swojej dużo młodszej siostry (czasami miałam wrażenie, że jest ona mądrzejsza i dojrzalsza od swojego brata), postanawia osobiście zwrócić paczkę.

Nikt nie przypuszcza, że ta pomyłka pociągnie za sobą szereg niespodziewanych wydarzeń.

***

W moim odczuciu nie jest to ani wyjątkowo zła książka, ani wyjątkowo dobra.

Niby lekka w odbiorze historia , napisana bardzo prostym, zwyczajnym językiem, okraszona ironią, aluzjami i dużą dawką humoru sytuacyjnego. Nie każdemu jednak ten rodzaj humoru podejdzie do gustu. Jest to kwestia indywidualna.

I choć na początku mogło się to wydawać zabawne i urocze, to z czasem zaczęło mnie męczyć i czułam się sfrustrowana i lekko zażenowana, dziecinnym zachowaniem czy dialogami bohaterów.

Mam tutaj na myśli w głównej mierze Maćka, który irytował mnie od samego początku. (Może dlatego, że nie znoszę ciapowatych facetów, którzy nie posiadają własnego zdania i przez całe życie robią wszystko pod dyktando innych).🤷🏻‍♀️

Wszyscy bohaterowie są tutaj ukazani jakby w krzywym zwierciadle.

Niektóre sceny lekko wyolbrzymione, przerysowane przez co realizm tej historii wiele na tym stracił.

Wszystko dzieje się szybko i mam wrażenie, że przez to wiele wątków, było potraktowanych po macoszemu. Żaden z nich nie był na tyle dopracowany, bym poczuła satysfakcję z lektury. Dla mnie właśnie brakowało tutaj tej realności i powagi w scenach, które tego wymagały.

***

W książkach lubię I cenię to, że oprócz faktu, że stanowią doskonałą rozrywkę, przemycają między wierszami ważne tematy. I w tej powieści możemy to znaleźć.

Doceniam poruszenie wątku dyskryminacji kobiet oraz walki jaką musiała podjąć Aneta, aby stać się niezależna i odciąć się od toksycznych relacji rodzinnych.

***

Daniel w swojej powieści przypomina, że nie można się poddawać, odpuszczać. Warto walczyć o swoje marzenia. Nigdy nie jest za późno, by zmienić coś w swoim życiu. Nie trzeba od razu zmieniać wszystkiego, nawet małe kroczki mogą nanieść w naszym życiu znaczące i satysfakcjonujace zmiany. Pod warunkiem, że to było podyktowane własnymi pragnieniami a nie kogoś innego.

Umieszczenie akcji w Bydgoszczy z pewnością będzie dodatkowym atutem dla osób zamieszkujących te okolice, swoją drogą bardzo chciałabym w najbliższym czasie zwiedzić Bydgoszcz i Muzeum Mydła i Historii Brudu.

***

Nie oczekiwałam od tej powieści, że zmieni moje życie. Oczekiwałam, że zapewni mi dobrą rozrywkę, lekko i płynnie przeniesie w świat stworzony przez autora i pozwoli wspólnie z bohaterami przejść przez ich przygody, przeżywać rozterki i życiowe decyzje. No cóż... Nie udało się tym razem. Nie byłam w stanie zżyć się z bohaterami i całkowicie wsiąknąć w przedstawioną historię.

Ale nie przeczę, że ktoś inny odnajdzie w tej pozycji doskonałą rozrywkę, spędzi z tą książką cudowne chwile, zazna relaksu i odprężenia.

Zdecydowanie czuć, że jest to debiut literacki. Myślę, że najlepiej odnajdą się w tej książce osoby z podobnym poczuciem humoru co autor. Bo tak jak wspomniałam wcześniej, tego nie zabraknie na kartach powieści. Dla mnie to czytadło na jeden wieczór. Choć do końca książka nie spełniła moich oczekiwań, nie powiem jednak żebym żałowała chociaż minuty z nią spędzonej.

I tak już na sam koniec, bardzo podziwiam autora za odwagę i podjęcie wyzwania napisania książki w 30 dni. Warto realizować o marzenia, walczyć o nie i osiągać wyznaczone cele. Może kolejna książka Daniela będzie bardziej dopracowana, poświęci jej więcej czasu niż te 30 dni i stworzy coś naprawdę cholernie dobrego. Życzę mu tego i trzymam mocno kciuki. 🙂

Maciek jest po trzydziestce i nadal, ku rozpaczy swojej matki, nie spotkał kobiety, z którą mógłby stworzyć duet, uwić gniazdko i w końcu założyć własną rodzinę. Jest weterynarzem, ALE żebyście nie myśleli, że wybrał ten zawód przez wzgląd na zamiłowanie do zwierząt i chęć niesienia im pomocy… Jego mamusia uznała bowiem, że będzie to świetny zawód, dobrze płatny, a więc Maciek – dla świętego spokoju i ku uciesze rodzicielki spełnił JEJ marzenie.

Wszystko zmienia jedna, niepozorna pomyłka. Źle zaadresowana paczka może zdziałać cuda i skrzyżować nasze drogi z kimś bardzo interesującym…

Aneta niedawno się wprowadziła, uciekając przed własną rodziną, która żerowała na niej i wykańczała ją psychicznie. A czym zajmuje się Aneta? Jest topowym gamerem i bardzo znaną youtuberką, choć ukrywa się pod pseudonimem „GLACIUS”.

Nie zdradzę Wam nic więcej, sami musicie się przekonać, czy ta dwójka to przysłowiowe dwie połówki jabłka.

Co mnie uderzyło w tej powieści? Genialny humor autora i kreacja bohaterów… Przemyślenia Maćka wywoływały we mnie salwy śmiechu, podobnie jak postać mamy głównego bohatera. Ale moje serce zdecydowanie skradła Miłka. Siostra Maćka, chociaż ma tylko jedenaście lat, wydaje się być najbardziej ogarniętą osobą w rodzinie, twardo stąpająco po ziemi. Matko, co to za charakterek! Słowne potyczki rodzeństwa bawią i rozczulają jednocześnie.

Lekka i przyjemna lektura, połączenie obyczajówki z lekkim romansem, pełna humoru i ironii. Zachęcam Was gorąco, według mnie jest to genialna lektura na nadchodzące jesienne wieczory.

Dzisiaj przedstawiam wam debiut Daniela Muniowskiego znanego z kanału Strefa Czytacza.

Książka opowiada historię przypadkowego spotkania dwóch młodych ludzi - Maćka i Anety, które prowadzi do sami możecie się domyślić czego. Tak, romansu, ale jakiego!🧡

Moim zdaniem “Gra o marzenia” to bardzo udany debiut. Jest to książka, która po prostu była prosta i przyjemna, a równocześnie inna niż wszystkie. Styl autora bardzo mi podpasował.

Odnośnie bohaterów mam bardzo podobne spostrzeżenia jak wiele osób. Główny bohater miał ciut dziecinne, momentami irytujące zachowanie, aczkolwiek jego siostra wielokrotnie wykazała się dużą dojrzałością w stosunku do jej wieku (11l.)

Zwrócę uwagę na jeszcze jeden - wizualny - aspekt książki. Duża czcionka. To coś, co sprawia, że o wiele wygodniej się czyta. Ode mnie duży plus ➕

Patrząc całościowo na historię wypadła ona bardzo dobrze i będę miło ją wspominać. Nie wymagajcie od niej za dużo. Po prostu dobrze spędźcie z nią czas 🧡

~

sylwiaczyta

"Gra o marzenia" to powieść obyczajowa z nutą romansu, która może wywoływać trochę kontrowersji w świecie czytelników. Już wyjaśniam o co chodzi.

Książka napisana jest prostym językiem, któremu towarzyszy humor. Autor przedstawia historię która może dotyczyć każdego z nas. Jednak jestem świadoma tego, że nie każdemu ten rodzaj humoru podejdzie do gustu. Żartobliwe porównania w wielu sytuacjach jednych będą doprowadzać do śmiechu, innych mogą lekko żenować. Jest to chyba kwestia indywidualna poczucia humoru czytelnika. Czy pan Daniel trafi do Was swoim poczuciem humoru? Musicie przekonać się sami.

Historia, która pokazuje, że w życiu są piękne momenty, ale też te, które smucą i sprawiają, że nad naszą głową kłębią się czarne chmury. Trzeba podejmować decyzje w sprawach, do których najchętniej byśmy się nie zbliżali, ale życie ma się jedno i każdy musi stawić mu czoła.

Poznajemy ciekawych bohaterów, którzy są ciepłymi, wrażliwymi osobami, ale w ich życiu obecne są rysy, których ciężko się pozbyć. Maciek jest weterynarzem, któremu to matka wybrała zawód. Przekroczył trzydziestkę, ale to jego rodzicielka pomagała mu w wybieraniu ścieżki, którą miał podążać. Nie lubi swojej pracy, ale lata poświęcone nauce i dobry zarobek sprawiają, że trudno mu coś zmienić w swoim życiu. Gdy trafia do niego paczka, która częściowo zgadza się adresem, ale nie imieniem i nazwiskiem, nie jest świadomy, że sprawi, iż jego dotąd niespecjalnie ciekawe życie wywróci się góry nogami. Aneta uciekła z rodzinnej miejscowości i żyje w Bydgoszczy w spokoju, czerpiąc ze swojej pasji radość, która także jest jej pracą. Nie wyobraża sobie innego zajęcia, któremu poświęca dużo czasu. Czuje, że spełnia się w tym, co kocha i wie, czego pragnie od życia.

Historia Maćka i Anety zwraca uwagę na kwestię, która wielu ludziom wydaje się być nierealna. Nigdy nie jest za późno, by zmienić coś w swoim życiu. Tutaj dobry przykład Maćka. Nienawidzisz swojej pracy? Możesz ją zmienić! Jesteś nieszczęśliwy? Spraw, by to również się zmieniło. Nie trzeba od razu z grubej rury robić rewolucji. Nawet małe kroki mogą nanieść już widoczną poprawę na postrzeganie swojego życia.

Autor również poruszył temat, jakim jest dyskryminacja kobiet, tutaj na przykładzie gamerów. Czy bycie wybitnym graczem może dotykać tylko mężczyzn? Oczywiście, że nie. Jednak to środowisko, i nie tylko, jest zdominowane przez męskie grono i kobieta, która również jest dobra w tej specjalizacji, nie ma wśród nich poparcia. Seksistowskie komentarze burzą spokój i pewność siebie, co niestety doprowadza do nieprzyjemnych sytuacji. Nawet tragicznych. Czasy się zmieniają, ale nie myślenie w niektórych kwestiach. Tutaj autor kładzie na to nacisk za co ogromne brawa.

"Gra o marzenia" to przyjemna lektura na wieczór z ważnym przesłaniem i nadzieją, że zawsze jest czas na zmiany. I są one potrzebne w życiu każdego człowieka. Chemia między bohaterami sprawia, że robi się ciepło na sercu i mimo, że ich relacja jest przewidywalna, to z wyczekiwaniem brnie się do finału.

Jak jedna niepozorna pomyłka może namieszać w życiu bohaterów? Polecam Wam sprawdzić 🙂

"Gra o marzenia" jest debiutancką powieścią Daniela Muniowskiego, autora vloga Strefa Czytacza. Tym, co najbardziej przyciągnęło mnie do tej książki, był gatunek, na jaki zdecydował się autor. W zasadzie brak mi romansów napisanych przez naszych autorów. Zawsze interesuje mnie jak poradzi sobie mężczyzna przedstawiając swoje spojrzenie na relacje damsko-męskie, uczucia i sceny romantyczne. Wszystko to wyszło naprawdę przekonująco, subtelnie i lekko.

Autor poruszył temat dyskryminacji kobiet (szowinizm, mizoginizm), osamotnienie osób starszych, alkoholizm, opiekę nad zwierzętami, niedającej satysfakcji pracy czy kierowanie naszym życiem przez rodziców. Jednak najbardziej zaskoczona zostałam próbą przełamania schematów, wyjściem poza ramy i role społeczne, jakie zostają narzucone zarówno kobietom, jak i mężczyznom, ocenianie innych przez pryzmat płci. A przecież nic przecież nie stoi na przeszkodzie, by to kobieta wykonywała męski zawód czy przejęła inicjatywę, a mężczyzna wcale nie musi być macho. Istotną rolę odgrywa tu zrozumienie i akceptacja naszych wyborów. 

Podobała mi się kreacja bohaterów, którzy są charakterni, z wadami i zaletami, problemami i z głową pełną marzeń. Moje serce skradła relacja Maćka z jego młodszą siostrą Miłką. Z kolei mamuśka i jej, delikatnie mówiąc, nadopekuńczość oraz pragnienie, by mieć wszystko i wszystkich pod kontrolą... oj Maciek nie ma lekko. Ale to w gruncie rzeczy złota kobieta.

Książka naszpikowana została humorem. Co chwilę pojawia się coś, co nas rozbawia do łez, ale i jednocześnie zmusza do kilku refleksji, gdyż to, o czym czytamy może mieć również miejsce w rzeczywistości. Podobały mi się również liczne, trafne porównania. 

"Gra o marzenia" to pełna ciepła, uroku i humoru powieść o pasji, przełamywaniu stereotypów oraz własnych uprzedzeń i ograniczeń. Sprawdźcie jak Maciek i Aneta będą walczyć o swoje marzenia i czy im się to uda. Komedia omyłek w ciekawym wydaniu, polecam!

Romans napisany przez mężczyznę? Już sam ten fakt sprawił, że zainteresowałam się tym tytułem. I muszę przyznać, że to był dobry wybór.

Jeśli miałabym określić tę historię jednym słowem, wybrałabym przymiotnik radosna 🙂 Dlaczego? Ponieważ przez większość lektury uśmiech nie schodził mi z ust.

Zabawne dialogi głównych bohaterów, sytuacje, kreacje bohaterów- to wszystko sprawia, że ten tytuł jest lekki w odbiorze, sympatyczny i poprawiający nastrój. Ta książka to rodzaj lektury na podniesienie na duchu, odprężenie i chill.

Na uwagę zasługuje postać Anety. Bohaterka jest przedstawiona jako silna, świadoma siebie kobieta. Kobieta łamiąca stereotypy, dążąca do spełnienia własnych marzeń i celów. Aneta jest bezkompromisowa i ufająca własnym przekonaniom.

To co jeszcze mogę zaliczyć na plus tej książki, to scena erotyczna, pokazana oczami mężczyzny. Muszę przyznać, że było to bardzo ciekawe, a sam opis nie przypominał wydumanych, odbiegających od rzeczywistości.

Jeśli zatem macie ochotę na lekką, zabawną, przyjemną książkę, w której romans wcale nie odgrywa wiodącej roli to zdecydowanie zwróćcie na nią uwagę.

Maciek za namową mamy został weterynarzem. Co prawda nie przepada za swoją pracą, jednak dość dobrze zarabia, więc tak naprawdę nic nie robi z tym, aby to zmienić. Pewnego dnia przez zbieżność nazwy ulicy (dwie ulice nazwane od imienia i nazwiska dwóch braci, w dwóch różnych krańcach miasta) trafia do niego paczka, której nie jest adresatem. Co prawda ma zamiar zanieść ją z powrotem na pocztę, jednak ciągle coś mu wypada, a paczka nadal pozostaje u niego. Pewnego dnia, jego młodsza siostra go odwiedza, a widząc paczkę, namawia na oddanie jej osobiście. Tak trafiają do młodej kobiety. Aneta jest bardzo wdzięczna, że paczka się odnalazła. Jej zawartość jest dość ważna i miałaby niemały problem, jeśli by zaginęła.

Podczas tych odwiedzin siostra Maćka Miłka odkrywa pewien tajemniczy pokój. Co się w nim znajduje? Aneta i Maciek nawiązują znajomość, spotykają się ponownie i zaczynają się darzyć sympatią. Jak potoczy się ich znajomość?

Książkę zaliczyłabym do tych lekkich, na leniwe popołudnie. Jest dość ciekawa i wciągająca, czyta się ją szybko, a jednocześnie nie wywołuje wielu emocji, nie zapadnie w mojej pamięci na długi czas. To historia o dwóch różnych osobach, z różnych środowisk, których połączyła paczka, o przyjaźni, która miała być na zawsze, jednak pieniądze okazały się ważniejsze, o ciężkim dzieciństwie i spełnianiu marzeń.

Bohaterowie według mnie ciekawi, dający się lubić.

Maciek ma trzydzieści lat, niby ułożone życie jednak tak naprawdę nie jest szczęśliwy. Kocha zwierzęta jednak praca weterynarza nie jest dla niego spełnieniem marzeń. To bohater, który zamiast iść własną drogą, dał się namówić mamie na konkretny kierunek. Poznanie Anety go zmienia i mnie osobiście ta zmiana się podoba.

Aneta wychowała się w toksycznej rodzinie. Wiedziała, że musi walczyć o siebie, że dla nich się nie liczy. Teraz jest dorosła, niby praca jest jej marzeniem, jednak nikt nie wie, kim naprawdę jest. To bohaterka, którą polubiłam praktycznie od pierwszych chwil i mocno jej kibicowałam.

„Gra o marzenia” jest lekką pozycją, która umili leniwe popołudnie. Według mnie warto po nią sięgnąć i polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Maciek to facet, który stanowczym krokiem idzie przez życie. Niby. Wykonuje na pozór ,,wymarzoną" prace i mierzy się z jej cieniami i blaskami.

Aneta to młoda dziewczyna, która ma swoje marzenia i dąży do ich spełnienia. Otacza ją aura tajemniczości, która dodaje dziewczynie pewnego uroku.

Poznają się, gdy dochodzi do pomyłki ze źle zaadresowaną paczką...

Czy są gotowi na to, co wydarzy się w ich ,,poukładanych" życiach?

Świetnie czytało mi się tą książkę. Jest pełna uroku, ciepła i humoru, który sobie bardzo cenię. Dodatkowo Autor jako miejsce wydarzeń obsadził miasto, które jest mi bliskie. To była fantastyczna podróż, a także spojrzenie na znajome miejsca z perspektywy Pana Daniela i bohaterów Jego książki.

Autor napisał ,,Grę o marzenia" w żartobliwym stylu, co powodowało u mnie wybuchy niekontrolowanego śmiechu. I z taką samą dozą humoru stworzone zostały dialogi i bohaterowie.

Polubiłam Maćka, który początkowo był dla mnie taką ciepłą kluchą, ,,ciapą"🙃🤦‍♀️ Szedł przez życie w odrobinę zagubionym rytmie. Całe szczęście, że ON sam, życie, jak i bliskie mu osoby dodały mu pewności siebie i w pewnym momencie z ciapy stał się prawdziwym mężczyzną z krwi i kości. Chyba 😉

Inni bohaterowie tej książki stali mi się równie bliscy. Mama Maćka- demoniczna kobieta z sercem na dłoni, wyzwolona Aneta- wzór osoby, która pokazuje, że warto spełniać marzenia, czy Miłka- nastoletnia i pyskata siostra Macieja. Całe grono różnych charakterów, które idealnie się uzupełniają. A szczególnie na uwagę zasługuje relacja Miłki i Maćka, która była ciekawym przykładem siostrzano- braterskich uczuć, polegających na prześmiewczych docinkach, umoralniających gadkach ( w sumie nie nadal nie wiem, kto z tej dwójki kogo umoralniał) oraz pełnej ciepła trosce... Fajny z nich duet, który pomimo dużej różnicy wieku, przyprawiłby o palpitacje serca niejednych rodziców.

I choć na pozór ,,Gra o marzenia'' wydaje się lekką i przyjemną lekturą, to pod tą całą otoczką żartobliwych tekstów i nieporadnych życiowych, romantycznych doświadczeń, kryje się drugie dno. Jest nim problem z akceptacją. Z akceptacją drugiego człowieka, jego wyborów, marzeń, a także z akceptacją rodziny, która często widzi w nas to, co chce, potrzebuje, a nie to, kim tak naprawdę jesteśmy.

Czy warto grać o marzenia? Tak! I ta książka to udowadnia, tak jak i to, że po drodze mogą zdarzyć się potknięcia, przeszkody. Cóż, życie... i tak liczy się efekt końcowy, czyli spełnione marzenia. Dążcie do nich 😉

Lubię powieści, które oprócz faktu, że stanowią świetną rozrywkę, przemycają między wierszami ważkie tematy. Nie musi to być tematyka o wielkim kalibrze, ale coś, co sprawi, że zastanowimy się nad tym, co czytamy.

Powinnością literatury, moim skromnym zdaniem, jest wnoszenie do życia czytelnika jakiejś wartości. Autor, zanim napisze to pierwsze, kluczowe zdanie, powinien zastanowić się nad tym, co chce przekazać za pomocą słów. Co będzie sednem i wartością fabuły. Jeśli historia jest niczym więcej niż laniem przysłowiowej wody, grzecznie odkładam pozycję na półkę. Nie, dziękuję.

Daniel Muniowski, vloger, którego możecie kojarzyć z kanału Strefa Czytacza, nie tylko napisał romantyczną historię – co zważając na fakt, że jest mężczyzną, mocno mnie zaintrygowało – ale przede wszystkim w swojej „Grze o marzenia” bezpardonowo zrywa ze stereotypami dotyczącymi płci (a ja przed sekundą, dałam się „wkręcić” w stereotyp, że mężczyzna nie pisze romansów – brawo ja!).

Jak ważny jest to temat! Świetnie zobrazował to właśnie na przykładzie branży gamingowej, ale ciii… więcej Wam nie zdradzę.

I za to należą mu się wielkie brawa.

A co z samą „Grą o marzenia”? Jak odbieram debiut literacki kolegi po fachu?

Bardzo pozytywnie.

Niezmiernie przypadło mi do gustu poczucie humoru autora i fakt, że nie przebiera w słowach, gdy chce dosadnie zaznaczyć daną kwestię. Uwielbiam to.

Sama historia jest lekka, zabawna, zręcznie prowadzona i przyznaję, że świetnie się przy niej bawiłam.

Nie oczekiwałam od tej powieści, że zmieni moje życie. Oczekiwałam, że zapewni mi dobrą rozrywkę.

Nie zawiodłam się.

Czego więc spodziewać się po tej książce? Ano, doskonałej przygody i zabawy, fajnej historii miłosnej i kilku ważnych rzeczy, które wymagają uświadamiania i mówienia o tym głośno. Nie bójcie się jednak umoralniającego palucha, który tylko czeka, by Wam nim pogrozić. Tego tutaj nie ma. Jest za to Daniel Muniowski, który napisał książkę przewrotnie, z humorem i ogromnym smakiem!

Maciek, 30-letni samotny weterynarz, w wyniku pomyłki pocztowej otrzymuje nie swoją paczkę. Na etykiecie widnieje jakaś Aneta, a w środku znajduje się konsola do gier. Czy ta para spotka się i zakocha w sobie, dojdzie do nieporozumienia, ale w końcu i tak będą razem? Spoiler - no oczywiście, że tak.

"Dlaczego w takiej chwili myślę o lewatywie?, ocknąłem się z zadumy. Moja głowa to prawdziwa czarna dziura, w której giną rozsądek i choćby śladowe oznaki inteligencji!"

Ta książka naprawdę może być ciepłą prostą historyjką o miłości, taką na poprawę humoru i na jeden leniwy dzień (trochę ponad 200 stron samego tekstu). Może tak się stać, pod warunkiem, że trafi do nas ten typ humoru, bo nie da się ukryć, że gra ON tutaj pierwsze skrzypce. I drugie, i trzecie...

"Czy wszyscy mają tak nasrane w głowach, czy tylko ja?, zastanowiłem się przelotnie. I czy to przypadkiem nie jest wynikiem zbyt częstego obcowania ze zwierzęcym kałem różnego rodzaju i konsystencji?"

Za dużo. Za dużo żarcików, heheszków, puszczania oczka i wykorzystywania stereotypów, uch! aż mam ochotę się z tego wszystkiego otrząsnąć. Ucieszyła mnie zapowiedź, że to będzie romans, w którym główny bohater nie jest typem włoskiego milionera macho, tylko zwykłym facetem z Bydgoszczy. Niestety z jednej skrajności wpadliśmy w drugą, Maciek jest non stop niepoważną ciapą, a z atrakcyjną kobietą w jego wieku rozmawia pierwszy raz w życiu. Podchodzi do niej jak do kosmitki - Aneta na pewno w łazience ma mega wielkie czarne dildo, bo co innego mogą mieć ładne dziewczyny przed lustrem! Jak ten człowiek radzi sobie w pracy? Aha, no tak, do gabinetu weterynaryjnego przychodzą tylko przesadnie religijne babuszki ze swoimi malutkimi pieskami szczekaczkami albo młodzi chłopcy z wężami budzącymi postrach.

Tak jak pisałam na początku, wierzę, że naprawdę można się przy tym dobrze bawić. Niestety ten humor nie jest dla mnie, czułam się zażenowana tak przez 90% powieści. Miało być lekko, zabawnie i ku czci kobiet, a dostałam niestrawności. Polecam wyłącznie gorliwym fanom autora.