Dżinn

Bardzo dobra książka.Warto przeczytać.Gorąco polecam.

Demon z butelki.

„Ali Baba i czterdziestu rozbójników”, „Baśnie z tysiąca i jednej nocy” – kojarzycie klimaty? Od czasów dzieciństwa minęło w moim przypadku już sporo czasu, ale coś tam jednak kojarzę ;) I pamiętam, że dżinn z lampy był z całą pewnością czymś dobrym. Był szansą na spełnienie marzeń. Graham Masterton wywraca ten pogląd do góry nogami sprawiając, że spojrzymy na butelkowe duchy z zupełnie innej perspektywy.

W „Dżinnie” będziemy mieć do czynienia z arabskimi legendami i z islamskimi opowieściami, na bazie których Masterton w całkiem udany sposób bawi się w retelling klasycznej baśni. Dżinn z dzbana nie będzie tu jednak przyjaznym, spełniającym życzenia duszkiem. Będzie to mściwy i krwiożerczy arabski demon, zabójczy duch żywiołów łaknący ludzkiej śmierci. Po prostu starożytne zło w czystej postaci.

Dżinnowi czoła stawi sam Harry Erskine – jasnowidz świetnie znany czytelnikom Mastertona z cyklu „Manitou”. „Dżinn” jest w sumie takim trochę spin-offem owego klasycznego już cyklu z indiańskimi demonami w rolach głównych. Można narzekać, że to szmira i horror klasy B – mi tam się podoba :) I szalenie mnie cieszy, że ów spin-off powstał :) Wstyd mi tylko trochę, że odkryłem go dopiero 43 lata po premierze… („Dżinn” ukazał się po raz pierwszy w 1977 roku).

Ale do rzeczy recenzencie! :) Harry Erskine odwiedza swoich dziadków mieszkających w Winter Sails. Nie jest to niestety wizyta przyjemna – dziadek Erskine’a, Maks Greaves, nie żyje. Harry przyjeżdża wziąć udział w jego pogrzebie. Wdowa po Maksie, Marjorje Greaves, jest w totalnej rozsypce. Niby nic dziwnego, Harry czyni jednak kilka dziwnych i niepokojących spostrzeżeń: dom wygląda jak ruina, przetrzebiono go z mebli, ze ścian zniknęły zdjęcia i jakiekolwiek inne obrazy ludzkich twarzy, a w całym domostwie panuje atmosfera grozy i przerażenia. Coś tu jest ewidentnie nie tak…

Na pogrzebie dziadka Harry poznaje tajemniczą Annę. Kobieta zajmuje się odzyskiwaniem nielegalnie wywiezionych z Iranu zabytków. Okazuje się, że Maks Greaves miał w takimi właśnie zabytkami wiele wspólnego. Idąc tym tropem Anna i Harry odnajdują w domu Greavesów tajemniczy dzban… Nie jest to wcale zwyczajny dzban – to dzban samego Ali Baby, a w jego wnętrzu czai się nie dżinn, lecz bezwzględne, starożytne zło, któremu obce jest słowo litość. Wkrótce zaczynają ginąć ludzie, a ich śmierć do lekkich nie należy… Makabra i śmierć zaczynają zbierać swoje żniwo. Czy Harry Erskine powstrzyma arabskiego demona?

Książka zadowoli każdego fana klasycznego horroru, a fanów Grahama Mastertona to już na pewno :) Makabra, śmierć, opisy wyrafinowanych zbrodni i potworności a’la Lovecraft to cechy charakterystyczne „Dżinna”, które w znakomitej większości pokrywają się ze znakami rozpoznawczymi najbardziej znanych powieści Mastertona :) To nie jest co prawda lektura dla każdego, ale swoich wiernych fanów ten autor niezmiennie ma i mieć będzie. Włącznie ze mną ;)

Jeśli czegoś po lekturze szkoda, to jej bardzo małej objętości… Książkę można spokojnie skończyć w mniej niż jeden wieczór. Niby super, bo nie jest to wymagająca i czasochłonna lektura, ale jednak to trochę mało – przynajmniej dla mnie… Nie pozostaje w efekcie nic innego, jak sięgnąć po kolejną książkę Mastertona :)

Gorąco polecam!

Książka zrecenzowana dzięki uprzejmości Księgarni [Adres usunięty]

#Dżinn #GrahamMasterton #TaniaKsiazka #bloggujezTK

[Adres usunięty]

"To, że coś działo się dawno temu, nie oznacza wcale, że było tylko wytworem czyjejś fantazji."

Zgrabnie i harmonijnie napisany horror, zawiera elementy, które oczekuję po tym gatunku literackim, z uwzględnieniem klasycznych nut, gdyż książka powstała w tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym siódmym roku. Mamy zatem stopniowo narastające napięcie, rozpoczynające się od drżenia lęku, prowadzone przez niepokój i poruszenie, kończące się strachem i paraliżem wyobraźni. Główny bohater, Harry Erskine, przedsiębiorczy jasnowidz znany z cyklu "Manitou" ("Manitou", "Zemsta Manitou", "Duch zagłady", "Krew Manitou", "Armagedon", "Infekcja"), przechodzi przez powyższe etapy, starając się dowiedzieć z czym nadprzyrodzonym ma do czynienia tym razem, a następnie podejmuje odważną próbę stawienia temu czoła.

Horror wypełniają sceny krwawej brutalnej przemocy, masakrycznych ran i odkrytych wnętrzności, jednak dziś, po mega licznych filmowych produkcjach w tym klimacie, wzbudzają już mniejsze obrzydzenie i wstręt niż kiedyś, niejako oswoiliśmy się z takimi scenami. Zatem, chociaż dziwnie to zabrzmi, powieść należy do lekkich i gładkich do poznania dreszczowców, na sympatyczne ożywienie zmysłów, najlepiej na czytanie w nocnej scenerii, tak aby dodać rozrywce ostrzejszej pikanterii. Podobało mi się, zarówno od strony ciekawego pomysłu na fabułę, wyrazistej kreacji głównej postaci, zgrabnego budowania napięcia, jak i narzucenia przyjaznego stylu narracji. Jest coś szczególnego i przyciągającego w twórczości Grahama Mastertona, że mam do niej słabość, lubię po nią sięgać, bez względu czy po nowe, czy po stare książki, każda ma pożądany pazur kreatywności, lekkość przywoływania paranormalnych obrazów, łatwość wprowadzania w relaks.

Jak wskazuje tytuł, "Dżinn", poruszamy się w obszarze złych monstrualnych demonów, mściwych duchów żywiołów, odrażających arabskich czarnoksiężników, pozagrobowego życia, emanacji nieznanych zwykłym śmiertelnikom, tysiącletnich mitów i ostrzegawczych legend islamskich. Mistyczny przedmiot ze starożytnego folkloru Środkowego Wschodu, który okrywa wielowiekowa tajemnica, oraz przywary ludzkie, w tym wybujałe ambicje i pragnienia, stają się inicjatorami przerażających wydarzeń. Złamanie pieczęci artefaktu wywołuje natychmiastową śmierć, gdyż skryty w nim duch jest istotą potężną i wrogą wobec ludzi. I właśnie z czymś tak nadnaturalnym ma do czynienia Harry Erskine. Wraz z grupą osób próbuje powstrzymać wydobywające się z dzbana niemierzone zło i osłabić działanie mocy astralnych. Czy uda się zapobiec nieszczęściu na masową skalę?

[Adres usunięty]

STAROŻYTNE ZŁO POWRACA

Graham Masterton zadebiutował w roku 1975 ciepło przyjętą powieścią „Manitou”. Trudno rzec czy już wtedy wiedział, że będzie to początek cyklu, ale najwyraźniej polubił ten świat, tych bohaterów i ten schemat opowieści, bo już dwa lata później powrócił do nich w spin-offie „Dżinn”. I to z naprawdę dobrym skutkiem. A teraz powieść powraca w nowym wydaniu i jeśli jeszcze nie mieliście okazji jej czytać, a cenicie dobre horrory, koniecznie powinna znaleźć się na Waszym celowniku.

Fabuła jest prosta. Oto starożytne naczynie skrywa dżinna. Nie jest to jednak istota z „Baśni tysiąca i jednej nocy”, a prawdziwy arabski demon. Kiedy wkrótce zaczynają się dziać dziwne rzeczy, a ludzie giną w dziwnych okolicznościach, wszystko wskazuje na to, że to wina tej istoty. Ale co tak naprawdę się dzieje? To trzeba będzie wyjaśnić i zmierzyć się ze złem, z którym mierzyć nie powinien się mierzyć żaden człowiek…

Graham Masterton to jeden z najważniejszych dla mnie pisarzy. Znam mnóstwo o niebo lepszych autorów, znam dzieła, z których autor czerpał pełnymi garściami i niezależnie od ich jakości doceniam fakt, że były prekursorami itd., itd. Ale to właśnie „Drapieżcy” Mastertona – chyba najbardziej lovecraftowska z jego powieści, głównie dlatego, że dosłownie zaadaptował na jej potrzeby postacie i motywy z prozy ojca mitologii Cthulhu – były moją pierwszą dorosłą książką, po jaką sięgnąłem w wieku kilkunastu lat. Zachwyciła mnie klimatem, jako jedyna obok „The Ring” Kojiego Suzukiego wzbudziła we mnie niepokój – co nigdy więcej w literaturze grozy mi się nie zdarzyło – i urzekła wykonaniem. Nic dziwnego, że od tamtej w mojej domowej biblioteczce wylądowało blisko trzydziestu książek Mastertona, a do jego prozy czuję spory sentyment.

Ale sentyment, sentymentem, a liczy się jakość. I to Masterton zawsze zapewnia. Może i miewa idiotyczne pomysły, a sceny seksu są u niego ukazane niczym w parodystycznym czytadle pornograficznym, jednak za każdym razem wyśmienicie broni się dwoma rzeczami. Pierwszą z nich jest znakomity styl, prosty, ale krwisty, satysfakcjonujący i plastyczny: opisy trafiają do wyobraźni czytelnika, potrafią poruszać, zniesmaczać, wywoływać niepokój. Druga to niesamowity klimat, który sprawia, że teksty pisarza robią duże wrażenie i miłośnikom grozy nie pozwalają oderwać się od lektury nawet na moment.

Taki właśnie jest „Dżinn”, dodatek do cyklu „Manitou”, który równie dobrze sprawdza się jako uzupełnienie świetnej serii (swoją drogą także niedawno wznowionej w naszym kraju), jak i samodzielna powieść. Bo, jak najlepsze książki Mastertona, tak i ta to po prostu kawał dobrej, nastrojowej literatury z dreszczykiem, doskonałej na ponure popołudnia zbliżającej się powoli jesieni. Dobra zabawa zapewniona.