dokumentarna i jednocześnie stanowiąca ogromne osiągnięcie
artystyczne.
Miasojedow, pułkownik żandarmerii carskiej, oskarżony o
szpiegostwo na rzecz Niemiec, został skazany na śmierć przez rosyjski sąd polowy
w Warszawie. Stracono go w Cytadeli warszawskiej, a jego żonę skazano na
osiedlenie w Kraju Ałtajskim.
Mackiewicz odkrył, że sprawa Miasojedowa nie
została zamknięta powieszeniem jej bohatera. Koło losu jeszcze raz się obróciło
i chociaż historia rzekomo się nie powtarza, jesteśmy świadkami nowej sprawy,
bliźniaczo do tamtej podobnej, choć w innych okolicznościach się rozgrywającej.
W każdym razie sprawa Miasojedowa znalazła swój ostateczny finał dopiero, gdy w
roku 1945 bomby alianckie spadły na Drezno.
To powieść niezwykła To thriller
i Dostojewski, ale Dostojewski o tchnieniu epickim Tołstoja i współczesnej
technice powieściowej Hemingwaya.
Juliusz Sakowski, przemówienie na
posiedzeniu emigracyjnej Akademii Literatury, Wiadomości 1963 nr
32
Bardzo współczesna powieść historyczna. Przebrzmiała,
zdawałoby się, afera XIX-wieczna jest w swej najgłębszej wymowie sprawą
najaktualniejszą, najbardziej współczesną naszą sprawą.
Głównym winowajcą
śmierci Miasojedowa jest nieobliczalna, łatwowierna, surowa a niesprawiedliwa
dusza zbiorowa, opinia publiczna.
Michał Sambor (Michał Chmielowiec),
Wiadomości 1963 nr 10
Miasojedowa przeczytałem i głęboko
przeżyłem. Ta powieść może wprowadzić w depresję, szczególnie w kontekście
ponadczasowych, a wiec również dzisiejszych wojen, manipulacji i malwersacji
politycznych Właściwie jeszcze trudniejsze w percepcji są losy jego
żony...
Jan Kubasiewicz w liście z września
2007
