Miłość na szkle

Miłość na szkle, to bardzo dobra powieść, której nie da się streścić. Temat dla wielu kontrowersyjny - zapłodnienie in vitro i cała otoczka z tym związana. Autorka doskonale wczuła się w sytuację głównych bohaterów. Bez mała cały proces i wszystko,co z nim związane, wszelkie wahania, problemy, rozterki, smutki, radości ukazane są z punktu widzenia męźczyzny. To rzadkie, na ogół bowiem zakłada się, że problemy z zajściem w ciążę najbardziej dotykają kobiety, że to one najwięcej cierpią zarówno w trakcie kolejnych często upokarzających badań, jak i procesu in vitro. Sęk ukazuje, iż nie jest to wcale regułą.

Jej bohaterowie, to doskonale wykształcona, dobrana, dobrze sytuowana para przed 40-ką, która posiadanie dzieci odkładała na później - na po studiach, na po stałej umowie w firmie, na po spłaceniu mieszkania etc. Aż w końcu okazało się, że organizmu i życia nie da się tak w 100% zaplanować, wyregulować wg. własnych życzeń.

Podejrzewam, że w codziennym pędzie, w dążeniu za wszelką cenę do stabilizacji, do osiągnięcia chociaż minimum normalnego życia ze strony materialnej, a z końcowym efektem jak w przypadku Anety i Wojtka jest w Polsce coraz więcej par. Dlatego ta książka jest tak potrzebna. Ukazuje problem, który do tej pory zbyt często zamiatany był pod dywan. Pokazuje wszystko co z nim związane, ale nie w sposób medyczny, czy moralizatorski. Najfajniejsze w książce jest to, w jaki sposób autorka opowiada cała historię. Opowieść jest szybka, na zasadzie krótkich rozdziałów, niczym migawek z reportażu, opowiedziana z lekkim sarkazmem, często wzruszeniem (ale bez zbędnego patosu), a także z przymrużeniem oka i niezwykłym poczuciem humoru, ale i dosadnie.

Książka niewątpliwie wywoła w każdym czytelniku wiele emocji i długo o niej będziemy pamiętać. To dobrze. Takie powinny być książki, które poruszają trudne tematy.

Po Miłość na szkle powinni sięgnąć wszyscy. Pary starające się o dzieci po to żeby wiedzieć, iż to co przeżywają było, jest udziałem także innych. Męźczyźni, żeby nie czuć się odtrąconymi czy dziwakami. Kobiety, żeby zrozumieć, jak w tej sytuacji mogą się czuć ich partnerzy. A pozostali po to, żeby zrozumieć i nie oceniać, nie krytykować.

Zachęcam do lektury książki, na której treść i wymowę absolutnie nie przygotowuje słodka okładka. Tym większe zaskoczenie w trakcie czytania.

Aneta i Wojtek są małżeństwem po trzydziestce, odnieśli znaczący zawodowy sukces i cieszą się stabilizacją materialną. Podejmują decyzję, że czas na powiększenie rodziny, ale kolejne próby nie przynoszą wyczekiwanych efektów. Zdając sobie sprawę, że nie mają zbyt wiele czasu, małżonkowie udają się do kliniki leczenia niepłodności. To dopiero początek krętej i bolesnej drogi, jaką przyjdzie im przemierzyć. Kolejne działania i niepowodzenia wystawiają małżeństwo Anety i Wojtka na bardzo ciężką próbę.

W swojej najnowszej książce Barbara Sęk dotyka tematu bolesnego, krępującego i bardzo delikatnego. W czasach, kiedy kwestia in vitro często stosowana jest jako iskra zapalna i karta przetargowa w rękach polityków, o niepłodności mówi się stosunkowo niewiele. A z pewnością bardzo niewiele mówi się na temat uczuć i przeżyć osób, które pragną cieszyć się rodzicielstwem, ale nie jest im to dane. Autorce Miłości na szkle w bardzo udany sposób udało się ukazać, jak wyglądają bezowocne starania o potomka, które prowadzą do kliniki leczenia niepłodności i laboratorium. Jej historia nie jest jednak suchym zapisem kolejnych wydarzeń, ona wprost żyje i pulsuje emocjami, nadziejami i strachem swoim bohaterów.

Narratorem swojej powieści Barbara Sęk uczyniła Wojtka Raczyńskiego, tym samym dając nam możliwość poznania męskiego punktu widzenia. Momentami Wojtek sprawia wrażenie wiecznego chłopca, uwielbia żartować i nie zawsze podchodzi wystarczająco poważnie do "projektu dziecko". Jego zupełnym przeciwieństwem jest Aneta, której postępowanie jest ściśle nakierowane na jeden konkretny cel. Obserwując tę dwójkę - Anetę oczyma Wojtka, oczywiście - zauważamy, jak bardzo się różnią i jak kolosalnie się zmieniają w czasie procedury starania się o dziecko. Ich przeżycia nie są dla czytelnika obojętne i sprawiają, że bezwolnie identyfikuje się z postawą jednego z nich.

Miłość na szkle jest bardzo współczesną i rzeczywistą powieścią, która ukazuje złożony problem niepłodności i walki o dziecko. Porusza bolesne, kontrowersyjne i krępujące dla samych zainteresowanych kwestie badań, zabiegów, kosztów i relacji w związku. Nie pierwszy raz czytam książkę, która porusza temat starań o dziecko i udowadnia, że jest to wielka próba dla relacji partnerskich, jednak pierwszy raz poznałam historię aż tak dogłębnie i mocno. Barbara Sęk stworzyła powieść życiową i bolesną, ale nawet w tej historii znajdziemy czas na uśmiech i dobry humor.

Autorka wyznaje dewizę " Sęk w tym, by pisać tak, żeby odbiorca czytał trzy dni, a myślał o lekturze trzy lata". Nie jest ona do końca trafna, gdyż od tak emocjonującej książki, jak Miłość na szkle trudno się oderwać, by zaplanować czytanie na kilka dni. Z pewnością jednak książka zapada w pamięć na dłużej i skłania czytelnika do refleksji. Historia Anety i Wojtka wwierciła się w moje myśli i sprawiła, że doceniłam cud narodzin własnego dziecka. Być może książka nie zachwyciła mnie w każdym calu, niektóre sceny i dialogi nie przypadły mi do gustu i nie odczuję chęci, by do niej wrócić, ale z pewnością pamiętać będę ją długo i polecać z czystym sumieniem.