Kontrola

O „Kontroli” pierwszy raz usłyszałem od mojego nauczyciela w szkole średniej. Czysta ludzka ciekawość skłoniła mnie do znalezienia ów dzieła w księgarni internetowej. Muszę szczerze przyznać, że początkowo odczuwałem względem niej ambiwalencję. Miałem dziwne wrażenie, że książka będzie przesiąknięta stylem czysto naukowym z domieszką wojskowej formalności.

Wiktor Suworow z wykształcenia jest wojskowym, także nie spodziewałem się dużych umiejętności literackich. Warto podkreślić, że był to mój pierwszy kontakt z Suworowem, nie zawiodłem się.

Gdzieś w głębi duszy byłem niezwykle ciekaw tego fascynującego okresu Rosji, który częściowo dotyczył także Polski. Władza absolutna w państwie totalitarnym, inwigilacja, czystki, spiski. Kto może lepiej rozumieć ten temat, jeżeli nie były agent KGB, który żył w państwie przesiąkniętym spuścizną Stalina.

„Kontrola” opowiada historię Anastazji Andriejewny Strzeleckiej. Nastia jest młodą, niezwykle inteligentną i sprawną fizycznie komunistką, która gotowa jest oddać życie za Rosję radziecką. Kiedy zdolności dziewczyny zostają dostrzeżone przez władzę państwa, Towarzysz Chołowanow – Osobisty pilot Stalina, werbuje ją w szeregi tajnych służb sowieckich.

Z góry chciałbym ostrzec potencjalnego czytelnika, iż styl i język, którym posługuje się Suworow w „Kontroli” jest dosyć …. Można powiedzieć, że groteskowy. Jego sposób na opisywanie terroru panującego w ZSRR jest niewyobrażalnie lekki. W całym swoim życiu nie pomyślałbym, że ktoś napisze o tym piekle na ziemi w tak beztroski sposób.

"Z punktu widzenia Rewolucji Światowej ludzie zasadniczo dzielą się na dwie kategorie: na tych, którym trzeba natychmiast poderżnąć gardło i na tych, którym na razie nie trzeba",

„Co jest miłego w rozstrzeliwaniu? Powiew romantyzmu. Jak w wojnie domowej. Zapach ogniska, obecność prochu, szynel przesiąknięty dymem. Poczucie spełnionego obowiązku”

Zapewniam, że w „Kontroli” można znaleźć mnóstwo równie specyficznych fragmentów. Dla wielbicieli czarnego humoru to istny rarytas, dla zagorzałych patriotów lub ludzi wrażliwych może to być nie do przyjęcia.

Kiedy Anastazja zostaje zwerbowana przez Chołowanowa, możemy obserwować stalinowski system od wewnątrz. Obraz może być nieco wypaczony przez pryzmat fanatycznej i ślepo wierzącej we wszystko komunistki.

„Kontrolę” czyta się niezwykle lekko i przyjemnie. Można śmiało powiedzieć, że to książka, która uczy i bawi. Jest godna polecenia ludziom lubującym się w powieściach historycznych, kryminałach lub książkach wypełnionych akcją i spiskami. Jestem przekonany, że po „Kontroli” sięgniecie jeszcze po nie jedną książkę Wiktora Suworowa!