„A było tak pięknie!... Niezadowolenie rośnie… dopóki nie nabierze się przekonania, że już dłużej nie wytrzyma się ciągu negatywnych emocji, prowadzących od gniewu do rozpaczy, a od zazdrości do poczucia winy. Ma się wtedy ochotę rzucić w twarz swojemu partnerowi wymarzonym tortem z wisienką, albo zadać pytanie, kto śmiał zjeść kawałki tortu, który jest naszą własnością…” (z Wprowadzenia).
Autorka jako doświadczony psycholog i mediator rodzinny proponuje realistyczne sposoby wyjścia z tego tunelu. Przede wszystkim należy żywić szacunek do samego siebie, następnie oczyścić umysł z nieracjonalnych myśli fałszywie interpretujących rzeczywistość, a wreszcie uszanować partnera: podmiotu ludzkiego ograniczonego i omylnego, ale godnego poszanowania w jego wolności. Wskazane elementy stanowią ważne składniki, by podjąć wspólną drogę w związku uczuciowym z drugą osobą, w przeciwnym razie będzie się doświadczać przygnębienia i niepowodzeń.
