Książka jest próbą oglądu epigramatycznych zbiorów Macieja Kazimierza Sarbiewskiego i Alberta Inesa - nowołacińskich poetów tworzących w siedemnastowiecznej Polsce. Obaj byli jezuitami i cieszyli się w swoim czasie sporą popularnością. Obaj też pisali epigramaty, ale podejście do tej drobnej formy wydaje się najbardziej ich różnić. Jest bowiem gatunek dający twórcy dużą swobodę, mający przebogatą tradycję w literaturze antycznej, w nowożytnej Europie uprawiany w najrozmaitszych formach i odmianach, Jest też czułym probierzem nowych czasów, miejscem zderzenia chrześcijańskiej moralności i starożytnej frywolności. Dlatego to właśnie w ówczesnych rozważaniach poświęconych epigramatowi dyskutowano nad odpowiednimi treściami dla poezji i sposobami adaptacji pogańskich poetów dla chrześcijańskich czytelników. Dowcip, puenta oraz koncept, pojęcia ściśle z tym gatunkiem związane, zaczęły wyznaczać kierunek estetycznej przemiany widocznej od drugiej połowy XVI wieku, przejawiającej się odchodzeniem od klasycznego umiaru w stronę barokowej efektywności. Jaki był stosunek obu poetów do epigramatycznej formy na tle dyskusji o jej właściwym kształcie? W jaki sposób tworzyli dowcipne puenty? Na kim się wzorowali? Z kim polemizowali? Jaki oddźwięk miała ich epigramatyczna twórczość? Na te i inne pytania stara się odpowiedzieć prezentowana książka.
Boże miłości i wstydliwe dowcipy
Informacje szczegółowe Pokaż wszystkie
| Producent: | Instytut Badań Literackich PAN |
| Rok wydania: | 2009 |
Opis
Szczegóły
- Autor: Magdalena Piskała
- Producent Instytut Badań Literackich PAN
- Rok wydania: 2009
- Stan: nowy, pełnowartościowy produkt
- Model: 9788361757078
- EAN: 9788361757078
- Dane producenta: Wydawnictwo Instytutu Badań Literackich PAN, Nowy Świat 72 A39, 00-330 Warszawa, Polska, wydawnictwo@ibl.waw.pl, tel. 22 657 28 80
Recenzje
Zobacz, dlaczego warto nam zaufać
