Zatrute ciasteczko. Flawia de Luce. Tom 1

Polecam te serię. Historie są świetnie skonstruowane i przyjemnie się je czyta.

Mimo zmiany tłumacza odbiór kolejnych tomów jest spójny a jezyk przystępny i dla młodzieży i dla dorosłych.

Czytam dopiero tom 6, ale na żadnym się nie zawiodłam i z każdym kolejnym chce się czytać więcej.

Główna postać jest świetnie napisana i mimo ze ma 10/11 lat wiele osób się z nią utożsami.

"Przeciętność, przekonałem się, jest wspaniałym kamuflażem. Zapewnia doskonałe barwy ochronne."

.

Panie i Panowie przedstawiam Wam: Flawię de Luce. Niech Was nie zwiedzie jej wygląd grzecznej dziewczynki. Ta oto pannica, ma charakterek i z zamiłowaniem, w zaciszu swojego laboratorium pracuje nad.. truciznami. A ma ku temu sprzyjające okoliczności, jej owdowiały ojcie nie należy do mężczyzn, którzy mogliby się pochwalić chociaż pretendowaniem do otrzymania odznaki ojca roku, woli swój czas poświęcać swojej pasji: znaczką pocztowym. I chociaż Flawia nie jest jedynaczką, wręcz przeciwnie, ma dwie siostry, to nie powiem żeby były do niej przychylnie nastawione..

Pewnego dnia, codzienna rutynę zakłóca dość nieprzyjemne wydarzenie. Całkiem przypadkiem Flawia znajduje w ogrodzie nieżyjącego mężczyznę i postanawia.. zbadać sprawę jego śmierci. Czy muszę dodawać, że miejscowa policja nie będzie z tego zadowolona?

16.10. premierę miał kolejny tom historii Flawii, a ja dzięki @wydawnictwo_vesper miałam okazję, przeczytać pierwszą część jej przygód i powiem Wam szczerze, że jestem zachwycona!

Flawia, to nastolatka o dosyć nietypowych zainteresowaniach (no chyba, że jest więcej dziewczyn, które gdzieś w swoich domach mają labolatoria i sporządzając w nich trucizny, a ja nic o tym nie wiem). I widać, że chemia to jest coś co kocha, coś czym żyje. Ale nie tylko zainteresowania wyróżnią tę bohaterkę. Wyróżnia ją także jej charakter. To taka trochę mała wredotka, która nie da sobie w kaszę dmuchać i potrafi z klasą wbić Ci szpile tam, gdzie najbardziej zaboli, oczywiście tylko wtedy, kiedy jej podpadniesz. Ma też w sobie coś z detektywa, bo to jak łączy ze sobą fakty i szuka rozwiązań.. No cóż... Nie jedne biuro detektywistyczne przyjęło by ją do siebie, z pocałowaniem ręki. I to co mi się w niej bardzo (o ile nie najbardziej) spodobało: nie użala się nad sobą. Fakt, jej sytuacja rodzinna nie należy do łatwych i kolorowych, ale widząc, że nie da się z tym za bardzo nic zrobić, po prostu akceptuje sprawy takimi, jakimi są i żyje swoim życie.

Mimo, że bohaterka książki jest osobą młodą, to moim zdaniem, po książkę może sięgnąć każdy, kogo interesują historię kryminalne. Ja wyciągnęłam się w fabułę bardzo szybko i ani na chwilę nie czułam się znudzona. Autor nadaje historii bardzo specyficzny i ciekawy klimat, nie potrafię go nazwać, ale ma w sobie to coś, co sprawia, że czytając o Flawii, istnieje dla Ciebie tylko jej świat i w czasie lektury tylko nim żyjesz. Dużo uroku samemu czytaniu, dodaje brązowy kolor czcionki, niby mały szczegół, a jakoś tak dodaje klimatu. Polecam baaaardzo ♥️

.

"- Czym mogę służyć, kochanie.

Jeśli jest jakieś słowo, którym się brzydzę, to jest nim z całą pewnością wyraz 'kochanie'. Kiedy pisząc moje opus magnum 'Traktat o wszelkich truciznach', dojdę do 'cyjanku', w 'zastosowaniach' umieszczę następujące zdanie: 'Wyjątkowo skuteczny jako lekarstwo na tych, którzy nadużywają słowa `kochanie`".

O serii Alana Bradleya Flawia de Luce słyszałam już wielokrotnie od kilku lat. Oprócz pozytywnych opinii przeczytanych w internecie, kilkoro znajomych osobiście opowiadało mi o dziewczynce walczącej ze złem - rozwiązującej zagadki kryminalne jednocześnie próbując zrobić na złość swoim siostrom. Wreszcie rozpoczęłam swoją przygodę z przygodami jedenastoletnią detektyw. Czy mi się podobało?

Na progu rezydencji Buckshaw, gdzie mieszka Flawia de Luce wraz z ojcem i siostrami, kucharka znajduje nieżywego bekasa kszyka. Widok jest tym bardziej niecodzienny, gdyż ptak ma znaczek pocztowy nadziany na dziób. Kilka godzin później na grządce z ogórkami dziewczynka niemal potyka się o człowieka, który wyrzekłszy do niej jedno słowo... umiera! A przecież sama słyszała jak w okolicach północy kłócił się z ojcem w gabinecie... Czy to ojciec go zabił? Czego mogła dotyczyć ich nocna rozmowa?

Niezwykłe wydarzenia stają się impulsem do przemiany jedenastolatki w detektywa. Od tego momentu, pasjonująca się chemią Flawia, rozpoczyna swoje własne, niezależne śledztwo. To niesamowite, że dochodząc do prawdy o zmarłym, była wciąż przed policją... Kim był i dlaczego przybył do Buckshaw? Czy ojciec znał go wcześniej? Niewiarygodna dedukcja i fenomenalne zachowanie nastolatki!

Alan Bradley umieścił akcję swojej powieści w latach pięćdziesiątych XX wieku w angielskim miasteczku Bishop Lacey, sami przyznacie że to dość oryginalne. Jednak również z tego powodu trudno szło mi na początku wczytanie się w historię, by poczuć jej specyficznego ducha. Ale kiedy już szczegóły techniczne przestały mieć znaczenie... stałam się niewolnicą tej opowieści!

Trup, policja, tajemnice, iluzja, mroczna przeszłość czy wyszukiwanie informacji bez możliwości użycia nowoczesnych technologii to istotnie intrygujące połączenie. Przywykłam bowiem do współczesnych działań policji, gdzie internet czy telefony komórkowe odgrywają ważną rolę.

Bradley stworzył świetną kreację głównej bohaterki, która bawi i zaskakuje. Jedenastoletnia dziewczynka jest nie tylko pasjonatką chemii, potrafi stworzyć różne roztwory czy trucizny, ale posiada również szeroką wiedzę z zakresu literatury, muzyki, polityki czy filmu, gdyż często używa w wypowiedziach odniesień do utworów czy postaci. Flawia potrafi doskonale kojarzyć fakty, tu coś podsłucha, tam coś przemilczy, gdy trzeba to skłamie czy nagnie prawdę, byle poradzić sobie w życiu (w rezydencji de Luce'ów panują dość chłodne stosunki, bowiem starsze siostry jej nie lubią a ojciec wciąż żyje wspomnieniem utraconej żony) i rozwiązać sprawę śmierci w ogórkach. Tylko czy to bezpieczne?

Podsumowując - "Zatrute ciasteczko" jest teoretycznie początkiem serii adresowanej do młodych czytelników, jednak bawiłam się podczas lektury znakomicie! Świetna dedukcja, nieuchwytne myśli dotyczące ważnych wydarzeń czy powiązań, błyskotliwa bohaterka oraz nieoczekiwane zakończenie - kryminał idealny, prawda? Jeśli lubicie zaskakująco rozwijającą się akcję na angielskiej prowincji, przesyconej chwilami czarnym humorem i małomiasteczkowym życiem w kokonie problemów czy zaszłości to jest to lektura dla Was. Polecam!

recenzja pochodzi z mojego bloga: [Adres usunięty]

Jest spokojne lato w rodzinnej posiadłości Buckshaw. Rodzina zamieszkująca ją jest z pokolenia na pokolenie bardziej posępniejsza. Tym razem wielki dom z duża ilością pokojów zamieszkuje ojciec, wojskowy po przejściach razem ze służbą i trójką dzieci - dziewczynek. Jednak rodzeństwo nie jest tak ze sobą zżyte, jakby się wydawało, najstarsza z nich jest próżną nastolatką, która całe dnie podziwia swoją twarz w lusterku, druga w kolejności jest wiecznie zaczytana Dafne, jednak cała historia książki skupia się na najmłodszej Flawii, która zakochana jest w chemii. Dokuczanie siostrom z wzajemnością jest tylko jednym z jej ulubionych rozrywek, otóż dziewczynka jest nad wyraz inteligentna i specjalizuje się w truciznach. Cały dom i domowników pokrywa rozpacz i smutek, ponieważ tak niedawno zmarła ich matka w wyniku wypadku samochodowego. Pewnego razu, gdy Flawia w nocy przechadza się po ogródku w ziemi spostrzega coś zakopanego. Po szybkich oględzinach stwierdza, że jest to nieznajomy mężczyzna, który w połowie zakopany w ziemi w ogólnie się nie rusza. Trup wraz z ostatnim tchnieniem wypowiada w twarz dziewczynki słowo „Vale” (żegnajcie) i umiera. Przestraszona Flawia dzwoni szybko na policję.

Skąd wziął się nieznajomy, w dodatku umierający w grządce ogórków obok rodzinnego domu?

Muszę stwierdzić, że książka napisana ciekawie i ekscytująco. Opowieść o małej dziewczynce, która znalazła trupa w ogródku i tym samym zostaje zaplątana w dziwne sprawy związane z królem Jerzym VI. Sprawy z przeszłości powracają z tragicznym skutkiem i niosą ze sobą poważne konsekwencje, które zmienią całkowicie życie Flawii. Mała chemiczka dzięki swojemu umysłowi nie raz jeszcze wyplątuje się z różnych zagrażających jej życiu sytuacji. Czarny martwy kruk zostawiony na progu domu rodziny De Luce z nabitą rzeczą na dziobie będzie kroplą, która przepełni czarę smutku i goryczy.

Pomimo swojej grubości książkę bardzo szybko się czyta i zanim się spostrzeże to jest się już na końcu. Lecz to jeszcze nie koniec przygód nieustraszonej Flawii De Luce. Jeśli się nie mylę to są jeszcze dalsze kontynuacje . Co do okładki to jest pięknie wykonana i przyciąga oko czytelnika. Historia bardzo mi się podobała i polecam Wam ją, zwłaszcza na samotne i deszczowe wieczory przy kawie.

Ocena: 9/10

Polecamy, zespół [Adres usunięty]

Czarująca historia młodej dziewczyny przedstawiona jest za pomocą lekkiego pióra, wciągającego stylu, współczesnego języka oraz gry słów, co w ostatecznym rozrachunku daje czytelnikowi miłą lekturę na chwilę relaksu. Posługując się zrozumiałym słownictwem literat przepełnił czarną komedię elementami typowo angielskiego humoru, ironią i sarkazmem. Ponadto Bradley w dyskusjach poszczególnych bohaterów często nawiązuje do ówczesnej popkultury, wydarzeń kulturalno-społecznych oraz naukowych, co pozwala czytelnikowi bardziej wczuć się w realia tamtych czasów.

Oceniając „Zatrute ciasteczko” należy zauważyć, że sama powieść kierowana jest głównie do młodzieży. Jednak moim zdaniem, podobnie jak w przypadku „Małego Księcia” zarówno nastoletni czytelnik, jak i dorosły, może odkryć w książce wartości i jakiś smakołyczek specjalnie dla siebie. A chociaż w przypadku utworu Bradleya intryga – choć niemal do ostatniej strony nie daje się odkryć, to nie jest szczególnie rozbudowana, i jeżeli ktoś liczy na stronę detektywistyczną może się lekko zawieść. Ale przecież warto zaryzykować, choćby dla samej Flawii, która znakomicie sprawdza się w roli dziecięcego odpowiednika Sherlocka Holmesa.