Starcie Królów

„Starcie królów” rozpoczyna pojawienie się komety. Każdy z bohaterów interpretuje to zjawisko w inny sposób. Część z nich dopatruje się w niej dobrej wróżby dla siebie. Gra o tron wciąż się toczy i każdy ma do ubicia jakiś interes.

Po śmierci króla Roberta Westeros pogrążyło się w chaosie. Królewski namiestnik stracił życie w obronie sprawiedliwości i w stolicy zabrakło ludzi honoru. Nadchodzi zima, a po władzę ośmielają się wyciągać ręce coraz to nowi królowie: Joffrey, Stannis, Renly, Robb, Balon Greyjoy, Daenerys, Mans Rider. Lordowie zapominają o prostych ludziach, których powinni otaczać opieką. Zaślepia ich marzenie o Żelaznym Tronie.

Myślę, że sukces tej historii tkwi nie w samej fabule, ani nawet w świecie przedstawionym, tylko w kreacji bohaterów i skomplikowanych relacjach między nimi. Nigdy chyba jeszcze nie spotkałam tak żywych postaci literackich jak w „Pieśni Lodu i Ognia”. Każdy z nich jest inny, każdy jest wyjątkowy i nie sposób przejść obojętnie obok żadnego z nich. Moimi ulubieńcami nadal pozostają Jon Snow i Tyrion Lannister. Mam nadzieję, że Martin ich nie zabije. Coraz większą sympatią darzę też Ogara i trzymam za niego kciuki. Brakowało mi niestety Robba. Nie rozumiem dlaczego został pominięty. Przecież tyle się u niego dzieje! Z Szarym Wichrem u boku odnosi kolejne zwycięstwa, a my dowiadujemy się o tym jedynie z plotek.

George Martin pokazuje czytelnikom, że ludzie pokrzywdzeni przez los często mają większe szanse na sukces. Wielcy panowie nie zwracają uwagi na prostaczków, lekceważą ich. Oni jednak są twardzi. Od pierwszych dni życia uczą się jak przetrwać. Potrafią doskonale o siebie zadbać, bo tego wymaga sytuacja, w której się znajdują. Córki i synowie bogatych lordów, rozpieszczone paniątka takie jak Joffrey i Lancel nie mogą równać się z Varysem, Jonem, Tyrionem czy Davosem. Doznali oni w życiu tylu krzywd, że uodpornili się na ból i nauczyli wykorzystywać swoje atuty w dążeniu do celu i walce z wrogami.

„Pieśń Lodu i Ognia” nadal utrzymuje poziom, choć „Starcie królów” jest nieco mnie interesujące niż „Gra o tron”. Wraz z rozwojem fabuły pojawiają się też coraz liczniejsze rozbieżności z ekranizacją. Szczególnie w wątkach Aryi i Jona.

Książka hmm. Ciekawa, nie powiem. Gre o Tron czytałam w ferie. Teraz troche trudno było mi się znowu przestawić i wspominać tamtą książke. Cześć rzeczy zapominałam i nie do końca wiedziałam o co chodzi. Ta ksiązka napewno nie jest dla gimnazjalistki. Z pewnością. Zabrakło mi ogólnie tematu Jona na murze. Bardzo mi tego zabrakło. Książka była za długa. O wiele za długa. Jak ją trzymałam to ręce mi bolały. Więc sprawiało mi problem. Teraz jestem pewna, że niedługo bedę czytać następna część. Po tych ogółach. Powiem tyle. Książka jest naprawde warta przeczytania. Jest tam kilka dziedzin książek . Jest intrygująca, a zarazem fascynująca. Wszystko co mi było potrzebne do szczęścia. Jest troche inna. Nie ma takich o rozdziałów np. 57, ale jest tak jakby scenariusz, który pokazuje wszystkie 'patrzenia na sytuacje'. Jest to naprawdę bardzo pomocne. Moja opinnia będzie długa, jak jest ta książka. SERDECZNIE POLECAM!

„Starcie Królów” przedstawia dalsze losy bohaterów poznanych w „Grze o Tron”. Oprócz postaci dobrze znanych Martin wprowadza dwie nowe osoby, z których perspektywy będziemy śledzić i obserwować opisywane wydarzenia.

Często bywa tak, że po bardzo dobrym pierwszym tomie następuje drugi, który dramatycznie odbiega swoim poziomem od poprzednika. Na szczęście „Starcie Królów” okazało się książką, którą uważam za jeszcze lepszą od części otwierającej cały cykl. W zakończeniu recenzji poprzedniego tomu pisałem o tym, że „Gra” to jedynie preludium do prawdziwych wydarzeń. Wyraziłem również wtedy nadzieję, że w kolejnych książkach fabuła ruszy z kopyta. Rzeczywiście tak się stało. Akcja w „Starciu Królów” pędzi już od pierwszych stron.

W drugim tomie „Pieśni Lodu i Ognia” praktycznie całe Westeros ogarnia płomień wojny. Chociaż z początku wydawało się, że pretendentów do tronu będzie maksymalnie trzech okazuje się, że frakcji i kandydatów zaczyna się mnożyć jak przysłowiowych grzybów po deszczu. Większość aspirantów do miana króla wydaje się być pozbawiona zdrowego rozsądku. Niejednokrotnie zyskali by oni zdecydowanie więcej łącząc swe siły z kimś bardziej wpływowym jednak możemy zobaczyć ich uparty marsz ku samozagładzie. Owszem, należy pamiętać, że większość z walczących lordów i rycerzy jest bardzo młodych. Byli oni z pewnością wychowywani wśród opowieści o bohaterskich czynach swoich ojców podczas wojny z królem Targaryen'em. Nie są oni świadomi okropieństw jakie wojna niesie ze sobą, zwłaszcza dla prostych ludzi, których traktują przedmiotowo. Miałem wrażenie, że wojna dla tych chłopców jest jedynie dobrą zabawą. Kolejnym turniejem, na którym mogą popisać się swoim męstwem.

Martin do swojego cyklu wplata motywy nie tylko znane z literatury ale i historii ludzkości. W „Starciu Królów” można natrafić chociażby na motyw „Trzech Króli” oraz komety, która może zwiastować pojawienie się mesjasza będącego wybawieniem dla umęczonej wojną krainy. Pojawienie się wspomnianej komety stanowi bardzo ciekawe zjawisko. Martin ukazuje jak każdy człowiek, w zależności od tego gdzie i jak został wychowany interpretuje ten znak.

Magia i postaci fantastyczne pojawiają się w „Starciu Królów” zdecydowanie częściej niż w „Grze o Tron”. Muszę przyznać, że praktycznie każdej sytuacji „nie z tego świata” towarzyszy aura tajemniczości i niepewności.

„Starcie Królów” to powieść, która z pewnością rozbudziła jeszcze bardziej mój czytelniczy apetyt na kolejne części „Pieśni Lodu i Ognia”. Wiadomo, że cieniem z pewnością kładzie się świadomość, że cykl nie został jeszcze zakończony i nie wiadomo kiedy tak się stanie. Jednakowoż „Starcie Królów” to z pewnością książka, którą każdy uważający się za fana fantasy powinien poznać.

Jeśli przeczytałeś/ałaś cześć pierwszą wiem już ,że nie muszę Cię namawiać na kolejne ;-)

''STARCIE KRÓLÓW'' jak sama nazwa wskazuję .....w każdej części królestwa od Smoczej Skały aż po Koniec Burzy dawni wasale żelaznego tronu ogłaszają się królami... a tymczasem NADCHODZI ZIMA

Polecam na żadnej z części sagi się nie zawiedziesz.

Porywająca, epicka opowieść, której wątki mnożą się, a zbrodnie wyglądają praktycznie z każdego rozdziału. Mocna, niezwykle wciągająca.

Przeczytanie „Starcia królów” to był dla mnie nie lada wyczyn, biorąc pod uwagę liczbę stron tego tomu. Zaczęłam go czytać, gdy pisałam akurat pracę magisterską, więc niestety powieść musiałam odłożyć na dłuższy okres. Jednakże muszę przyznać, że jak już znalazłam nieco więcej czasu, świat wykreowany przez autora mnie całkowicie pochłonął. Chociaż nie ukrywam, że niestety nie od pierwszych stron. Natomiast im bliżej zakończenia, tym trudniej było mi się oderwać od tej książki.

Normalnie nie przepadam jak wydarzenia mamy ukazywane z kilku perspektyw i tak skaczemy ciągle między wieloma postaciami, ale Martinowi wyszło to znakomicie. Nie miałam z tym żadnego problemu i nawet uważam, że to sprawiło, że chciałam czytać więcej, aby dowiedzieć się, co działo się w tym samym czasie u kogoś innego. Zatem podobało mi się, że zdarzenia przedstawione były przez różnych bohaterów, przebywających w najdalszych zakątkach tej krainy.

Jeśli chodzi o bohaterów, Arya oraz Tyrion to chyba moje ulubione postaci i wydarzenia z ich perspektywy czytałam wręcz błyskawicznie. W przypadku Jona i Daenerys liczyłam chyba na więcej, więc mam nadzieję, że w kolejnych częściach coś się zadzieje.

Jednak nie zmienia to faktu, że w „Starciu królów” znajdziemy sporo intrygujących bohaterów, których pokochamy albo znienawidzimy. Może i początek powieści mnie nie porwał, ale z każdą stroną było coraz lepiej, że aż ciężko było mi odłożyć ją na bok. Można w tym tomie zauważyć różnice z serialem, więc jestem ciekawa, czym mnie zaskoczy autor w dalszych częściach. Już nie mogę się doczekać tej przygody.

#winteriscoming

♥ Julia

Książka wciąga niesamowicie, po przeczytaniu Tomu I Gra o Tron byłam zaciekawiona drugim i się nie pomyliłam świetnie się czyta, momentami zaskakuje, i ta wielowątkowość, która w nie daję nam się nudzić.