Smaki miłości

Romans myślami mężczyzny – „Smaki miłości” autorstwa Ashley Warlick

Dziwnie się czyta romans, jeśli jest się mężczyzną, a jeszcze dziwniej, jeśli gustuje się w literaturze postapo i science fiction. Bohaterowie moich ulubionych książek parają się walką, ucieczką przed niekształtnymi aniołami lub pojmowaniem istoty śmiercionośnej mgły. Z tych powodów brakuje im czasu na rozważania o miłości. Jeśli o niej myślą, robią to bardzo praktycznie, bez hodowania w psychikach wielkich, ciągnących się latami dylematów. W końcu w większości są mężczyznami. Na tle opowieści o tych herosach książka o życiu kobiety, napisana przez kobietę i skierowana do kobiet jest czymś zupełnie odmiennym - to niby oczywiste; jednak nie spodziewałem się, że tak innym jak widok statycznych, ośnieżonych Alp po miesiącach spędzonych na wzburzonym, zimowym morzu. Lektura „Smaków miłości” zdradziła mi, jak różnie mężczyźni i kobiety postrzegają rzeczywistość; pokazała, jak dziwne emocje i problemy kryją w sobie umysły tych drugich. Autorka książki opowiedziała cudownym, poetyckim językiem o psychicznym dojrzewaniu pewnej

kobiety – początkującej pisarki, której dzieła przeczytały dotychczas miliony Amerykanów. A wszystko zaczęło się od zdrady…

Główna protagonistka – Mary Frances – to typ postaci, który nie od początku zyskuje sympatię. Na pierwszych stronach daje się poznać jako dama z dawnych epok: kurtuazyjna i wyrachowana. Taka, co zawsze zachowa pozory uczciwości, choć w rzeczywistości jest zdradzającą męża „suką” i nigdy nie okaże zakłopotania. Z czasem ten makijaż wyciera się. Spod niego wyłania się twarz altruistycznej, rozdartej między rzeczywistością a marzeniami kobiety. Z jednej strony Mary kocha apatycznego, nieprzystosowanego do codzienności Alfreda, z drugiej czuje niepohamowany apetyt na przyjaciela rodziny, Tima Parrisha. To ON czyta jej pierwsze artykuły, wspiera pragnienie stania się pisarką, spędza z nią czas, służy pomocą… nawet na odległość. Przede wszystkim okazuje uczucia. Wydaje jej się baśniowym kochankiem, do którego ciągle tęskni; snuje erotyczne fantazje, by potem uznać, że nie da rady ich spełnić i wszystko musi pozostać jak dotychczas. Żałuje, że obiekt jej uwielbienia wyjechał z miasta i że nie odchodząc od męża, może go już nigdy nie spotkać. Przynajmniej nie w takich okolicznościach, jakie by ją uszczęśliwiły. Alfreda jednak porzucić nie chce. Mimo że z punktu widzenia zdroworozsądkowego czytelnika ich małżeństwo nie ma szans na odrodzenie, Mary traktuje Ala jako swego rodzaju stały punkt odniesienia w podróży przez życie. Pod tym względem jest szablonowym człowiekiem – myśl o nieznanym przechodzi przez ludzką skórę dreszczem niepokoju. Pani Fisher okazuje się wzorową gospodynią: z ogromną troską zajmuje się domem, z wielką pieczołowitością przygotowuje posiłki (jak przystało na kulinarną autorkę) i wykonuje część pracy męża. Bez wahania zgadza się na seks, choć ten nie sprawia jej przyjemności. Często wspomina ich wspólne miesiące spędzone we Francji zaraz po ślubie. Niestety na darmo, ponieważ Al nigdy nie okaże jej prawdziwego zainteresowania. Wręcz przeciwnie – będzie przeszkadzał jej tworzyć, ukrywał zaadresowane do niej listy, traktował jak pomoc domową – aż do dnia, gdy ją straci.

Ogólnie rzecz ujmując, Al. Jest największą wadą tego tytułu. Nie tylko z punktu widzenia czytelnika współczującego Mary… Autorka zbyt bardzo uprościła tą postać. Rozumiem, że przedstawiła historię oczami starzejącej się Mary Frances, że czas podkreślił i wyolbrzymił wady pierwszego małżeństwa bohaterki oraz że w porównaniu z Timem – miłością życia – Al wypadł przeraźliwie słabo. Jednak to i tak za mało, żeby nie przypisać mu żadnej ważnej zalety. Alfred stanowi idealny stereotyp nauczyciela akademickiego: w domu myśli tylko o swoich dziełach, o żonie w ogóle, u jej rodziny przebywać nie chce, gdyż najmniejszy hałas przeszkadza mu tworzyć, zaś koniec końców niczego nie wydaje. W podjętych pracach może odniósłby sukces, gdyby się co chwilę nie zwalniał. Tim jest dużo bardziej wiarygodnym charakterem. Też nie stanowi wzoru zdecydowania; jak każdy artysta robi niemożliwe, dostarczające mu cierpień głupoty, np. zgadza się na brak seksu z pożądaną Mary, ale w swej karierze osiąga tyle, by zarabiać na godne życie. Al przez ten próg nie przechodzi. Jedynym, co częściowo może usprawiedliwić jego postawę wobec żony są czasy.

Właśnie – czasy. Akcja tytułu dzieje się w latach trzydziestych XX wieku. W epoce, gdy ludność Stanów Zjednoczonych wciąż nie odchodziła myślami zbyt daleko od tradycji. Pierwszy film, zawierający scenę kobiecego orgazmu, wzbudził w Stanach oburzenie. Kina oferowały go tylko w ocenzurowanej wersji… (Inna sprawa, że nawet w takiej formie został obejrzany przez tłumy!) Autorka świetnie oddała klimat tamtych lat i powiązała go z życiem hollywoodzkiej społeczności. Przedstawiła [Adres usunięty]. wpływ nacisków społecznych, dotyczących wierności małżeńskiej na przyznawanie ról w filmach. W fabule powieści Tim rozwodzi się z żoną „po cichu”, aby nie pozbawić jej możliwości zagrania na dużym ekranie. Również Mary Frances nie ma kłopotu z wyobrażeniem sobie reakcji jej rodziny na potencjalny rozwód. Bohaterowie książki żyją jeszcze w tym okresie historii, kiedy lepiej zdradzać z zachowaniem ostrożności niż publicznie przyznać się do rozpadu małżeństwa. Mężczyźni spotkani na kartach książki też różnią się od współczesnych. Zachowanie Tima, który wspiera pisarską działalność kochanki, jest raczej nowoczesne. Inny pogląd na twórczość Mary prezentuje Al. Bynajmniej, nie ON jeden nie wyobraża sobie pracującej żony. Wymownym obrazem stosunku mężczyzn do tej kwestii jest rozmowa Ala z dyrygentem filharmonii umiejscowionej w samym Los Angeles:

„- (…) Powiedzmy, że pańska żona chciałaby dyrygować orkiestrą albo zawodowo grać na instrumencie. Uważa pan, że to przystoi? By kobieta była aktorką albo pisarką?

- Ma pan dzieci, panie Fisher?

- Nie, nie mam.

- Tak myślałem.”

Ciekawym aspektem historii jest zmieniający się wraz z miejscem przebywania Mary Frances stosunek do Hitlera. Za oceanem niemiecki dyktator jest kwestią raczej obojętną. Dopiero w Europie wzbudza paniczny, odmalowany w książce strach (nawet w Szwajcarii, która ostatecznie nie została zaatakowana). Mary i Tim są tak przestraszeni możliwością dostania się pod władzę Niemców, że opuszczają alpejskie schronienie, choć zdają sobie sprawę z fatalności dokonanego wyboru.

Kolejną, ujmującą zaletą romansu są niezwykle poetyckie opisy podbarwione synestezją. Miejsca akcji zostały przedstawione tak, by pobudzać zmysły czytelników. Nierzadko ich elementy ożywają, pachną i smakują: „W snopie światła padającym z otwartego okna tańczyły drobiny unoszące się z siana.” – relacjonuje wygląd wnętrza stodoły pisarka. Czy potrzeba czegoś więcej, by wypełnić pomieszczenie aromatem i stworzyć w jego wnętrzu osobny ekosystem?... Również portrety przeżyć postaci wprawiły mnie w przyjemne zakłopotanie. Nie spodziewałem się, że na przykład na zdradę można zareagować w taki sposób:

„Niewiele rzeczy Mary Frances uważa za tak naturalne jak nagość, ale teraz patrzy w dół, w przestrzeń pomiędzy nimi, nie starcza jej śmiałości, by spojrzeć mu w twarz, dlatego próbuje odnaleźć sens w jego ciele, jej wzrok szuka miejsc, w których poszczególne elementy do siebie przylegają, układając się w funkcjonalną całość, przypomina jej się ryba filetowana przez kelnera, czyż to nie cud, że można zajrzeć do wnętrza? Właśnie tak chce patrzeć na Tima. Boi się kolejnego pragnienia.”

To niesamowite, że ten krótki fragment zawiera jednocześnie wstyd z powodu zdrady, obawę przed złamaniem małżeńskiej wierności oraz ogromne pragnienie ciała drugiego człowieka, stosunku z nim, przeżywania przyjemności, przed którą nie będzie się można powstrzymać. A takich opisów są w tej książce setki!

Domyślam się, że opowiedzenie zimnej, zastygłej na kartach papieru biografii nie należało do łatwych zadań. To życie przeżyte kiedyś przez osobę, z którą Ashley Warlick nie zdołała porozmawiać, było kotwicą, nieustannie odsyłającą statek twórczości do tej samej genezy. Nie mogła zmyślić zbyt wiele, aby kotwica nie zerwała się z łańcucha, lecz zarazem musiała podejmować ruch, skoro postawiła sobie za cel zwrócić siłę życiową omszałej na dnie morza historii. Tchnienie życia w biografię wybitnej pisarki zajęło autorce przeszło dziesięć lat. Po upływie tej dekady zdarzyło się coś niezwykłego: zmarła w 1992 roku M.F.K. Fisher została wskrzeszona do przeżywania swej historii w powieści. Na nowo zafascynowała się zapachami i potrawami. Stała się również oglądaną „w domowym dresie” Mary Frances – damą i rozmarzoną gosposią, żoną i kochanką, uciekinierką i drapieżniczką goniącą swój los. Nastąpiło w niej urokliwie opowiedziane przeobrażenie, na skutek którego niepewna swoich możliwości gąsienica stała się wielobarwnym życiowo i płodnym twórczo motylem… motylem latającym tam, gdzie chce, a nie gdzie każą inni. Właśnie zdolność do namalowania w wyobraźni tak dokładnego opisu głównej bohaterki daje mi przeświadczenie, że autorka romansu osiągnęła sukces i warto zanurzyć wzrok między okładki jej dzieła.

Jeśli masz ochotę przeczytać inne moje recenzje oraz artykuły o innej tematyce, zajrzyj na [Adres usunięty]

Przeczytałem tę książkę z dużym zaciekawieniem. Uważam, że jest świetnie napisana, pełna emocji, aż chce się śledzić jak skończyła się ta historia o trudnej miłości i zakochaniu. Najlepszy przykład na to, że nigdy nie wiemy kiedy i jak nasze życie zmieni front, ale często gwałtowny zwrot to jedyna słuszna dla nas droga. Bardzo polecam !

Fajna powieść o miłości, pasji, zazdrości. Fajnie zbudowane napięcie, ciekawe spostrzeżenia na temat par, związków, życia, celów itd. Nie mam się w sumie do czego doczepić. Podobała mi się ta powieść. Bardzo polecam.

Idealna lektura jeśli chcecie odpocząć. Napisana bardzo literackim, subtelnym językiem, ale opowiada o intrydze małżeńskiej i skrywanych głęboko ludzkich emocjach. Jest niejednoznaczna, interesująca i wciągająca. Jak dla mnie super

Gdy otrzymałam tą książkę już sama okładka mnie bardzo zaciekawiła bowiem niewątpliwie widać na niej iż będzie to książka o intrygującej kobiecie i dwóch mężczyznach którzy są nią zainteresowani.

Na początku książki poznajemy młodą debiutującą pisarkę, która pisze aby zaciekawić przyjaciela swojego męża Tima. W pewnym momencie brakuje jej zainteresowania ze strony własnego męża zaczyna pociągać ją właśnie jego przyjaciel, czuje do niego namiętność.

Mary Frances bo tak nazywa się główna bohaterka bardzo dużą uwagę skupia na rytuale gotowania. Wiele razy ukazane jest w powieści kiedy ona gotuje specjały dla swojego męża które nauczyła się podczas gdy mieszkali we Francji, następnie pisze o tym rytuale esej.

Mary Frances w swoich esejach o gotowaniu pisze tak:

"Moim zdaniem trzy fundamentalne ludzkie potrzeby: jedzenie, poczucie bezpieczeństwa i miłość są ze sobą do tego stopnia połączone i splecione, że nie sposób pisać o jednej z nich, nie uwzględniając pozostałych. Tak się składa, że kiedy piszę o głodzie, tak naprawdę chodzi mi o pragnienie miłości, o ciepło, które tak uwielbiamy i którego łakniemy."

Książkę czyta się bardzo szybko, rozbudza ona w nas zaciekawienie już od pierwszych stron. Jest przepełniona wieloma wątkami, które czasem nas rozśmieszą, czasem spowodują że będziemy płakać ze wzruszenia. Autorka bardzo dokładnie opisuje przeżycia bohaterów czym jeszcze bardziej oddaje specyfikę tej akcji.

Ja bardzo serdecznie polecam tę książkę i cieszę się że miałam możliwość jej przeczytania gdyż na pewno jest warta uwagi.

Moja ocena: 10/10