Zdecydowana większość poradników złożona była z rad i dyrektyw, w niektórych jednak były same zakazy i upomnienia. Na ich podstawie można wnioskować, jakie zachowania uznawane były za nieobyczajne. Natomiast rady zawarte w tego typu piśmiennictwie były swego rodzaju odpowiedzią na społeczne zapotrzebowanie (...). Prawdopodobnie największym powodzeniem wśród młodych dziewcząt cieszyły się poradniki savoir-vivre'u. W takich pozycjach zamieszczane były wszystkie możliwe porady dotyczące poprawnego zachowania się w towarzystwie. Każda młoda panienka chciała zabłysnąć, być akceptowana, podobać się. Opanowanie zaś sztuki podobania się miało przynieść konkretne efekty w przypadku młodych dziewcząt chodziło o zdobycie upragnionego, wymarzonego męża. Inne cele przyświecały kobietom dojrzałym, sięgającym po kodeksy obyczajowe. Mężatki szukały w nich rad, jak stworzyć szczęśliwą rodzinę, utrzymać miłość męża na wysokim poziomie, zapewnić sobie jego dozgonną wierność i troskliwość, odpowiednio wychować dzieci; gospodynie zaś jak stworzyć idealne, dobrze funkcjonujące gospodarstwo domowe. Znaczna część poradników poświęcona była zagadnieniom związanym z troską o zdrowie, higienę ciała i zawierała wskazówki kosmetyczne oraz konkretne przepisy na poprawienie urody.
Książka składa się z pięciu rozdziałów. Rozdział pierwszy stanowi próbę ukazania życia kobiet w pierwszej połowy XIX wieku. W kolejnych czterech rozdziałach przedstawiono ideał kobiety pierwszej połowy XIX wieku. Rozdziały te powstały na podstawie poradników wydanych w języku polskim w latach 1800-1863. W książce zamieszczono dużo oryginalnych cytatów oddających klimat epoki[1].
