Księga Psalmów jest najchętniej czytaną księgą Starego Testamentu. Pięć lat trwała wędrówka przez teksty psalmów, prowadzona przez Jana Pawła II. Dzieło to podjął Benedykt XVI. Rozważania obu papieży, tak często powołujące się na słowa Ojców Kościoła, pomagają zrozumieć wyjątkowe miejsce psalmów w tradycji. W nich modlitwa Izraela, poprzez osobę Chrystusa, staje się modlitwą Kościoła. Modlitwa indywidualna – modlitwą wspólnoty ludu Bożego. „Błagania, których nie można wyrazić słowami” (Rz 8,26) „wypowiadają się” niejako bez naszego udziału. Aby doprowadzić do tego, że całe nasze życie przemieni się w modlitwę.
Ilustracje, w większości publikowane po raz pierwszy, stanowią piękne iluminacje z bezcennych zbiorów polskiej sztuki sakralnej.
We Wprowadzeniu ks. prof. Waldemar Chrostowski napisał: Księga Psalmów to księga modlitwy ludu Bożego. Jest to księga modlitwy Izraela i Kościoła, zakorzeniona w Pierwszym oraz w Nowym Przymierzu. W Piśmie Świętym Bóg objawia się człowiekowi i ludzkości, biblijne zaś psalmy to ludzka odpowiedź na samoobjawienie się Boga. Człowiek wznosi ku Niemu i wylewa przed Nim swoje serce, prosi i dziękuje, wysławia Go i przeprasza, podziwia dzieło stworzenia i wychwala za miłosierną obecność Boga w dziejach. Najlepiej rozumieją psalmy ci, którzy się nimi modlą. Zatem najlepsze komentarze do Księgi Psalmów są dziełami mężów modlitwy. Właśnie na tym polega piękno i mądrość rozważań Jana Pawła II i Benedykta XVI.
Apokalipsa Św. Jana:
Jan Paweł II, papież, a jednocześnie filozof i poeta, odkrywa takie bogactwa księgi biblijnej, które dla innych komentatorów pozostawały niezauważone albo były i są przez nich podejmowane wybiórczo lub cząstkowo. Z mądrością cenionego i uznanego filozofa stara się o ogląd całości, uchwycenie tego, co naprawdę najważniejsze; z wrażliwością poety dotyka strun czułych i subtelnie obecnych w tekście świętym. Nad wszystkim dominuje umiejętność uprawiania teologii, która ze swojej natury jest fides quaerens intellectum, wiarą szukającą zrozumienia. Ale zrozumienie, jakiego nabywamy, nie pochodzi z czysto intelektualnego badania i dociekań, nie jest wyłącznie rezultatem sprawności w dokonywaniu literackiej czy filologicznej analizy tekstu. Karmi się ono przede wszystkim mocą i głębią wiary w Jezusa Chrystusa, tej wiary, która – jak podkreślił papież w encyklice Fides et ratio – stanowi drugie, obok rozumu, skrzydło, na którym człowiek wznosi się do Boga. A wznosi się po to, by otrzymywać od Niego znacznie więcej niż daje, czyli żeby w intymnym spotkaniu z Bogiem stawać się pełniej sobą.
ks. prof. Waldemar Chrostowski
Sonety rzymskie krd. Deskura:
Odkąd Petrarka zdołał wyśpiewać swoją miłość w słynnych sonetach, rozbrzmiewają one po całej Europie. Sonetami czaruje nas Lope de Vega ze swoich hiszpańskich wybrzeży, Szekspir w klarownej liryce zwycięża mgły Albionu, Puszkin w rosyjskich lasach kształtuje swoją filozofię serca. Utkane z odgłosów stepu, morza i gór unoszą się nad Polską Sonety krymskie Mickiewicza. Kardynał Deskur wyraża swoje kontemplacje za pomocą wypowiedzi poetyckiej opartej na ścisłym kanonie sonetu (14 wersów tworzących 2 czterowiersze i 2 trójwiersze), w którym panuje zasada symetrii strof. Kanon zaś zarówno w ikonografii, jak też w literaturze nie tylko jest niezbędny, lecz ujawnia mistrzostwo tych, którzy potrafią się nim posługiwać.
Andrzej Maria kardynał Deskur jedna z najwybitniejszych postaci Kurii Rzymskiej. Przyjaciel i bliski współpracownik Ojca Świętego Jana Pawła II, który wyniósł go do godności kardynalskiej. Przez wiele lat przewodniczący Papieskiej Rady ds. Środków Społecznego Przekazu, a obecnie jej honorowy przewodniczący. Prezes Papieskiej Akademii Niepokalanej. Wyróżniony wysokimi odznaczeniami, między innymi francuskim orderem Legii Honorowej, Wielkim Krzyżem Zakonu Kawalerów Maltańskich, Krzyżem Rycerzy Kolumba, orderem Za Zasługi dla Republiki Włoskiej i portugalskim Krzyżem Henryka Żeglarza.
