Inny świat. Lekcja literatury z Gustawem Herlingiem - Grudzińskim i Włodzimierzem Boleckim

Genialna i przerażająca. Lektura obowiązkowa dla każdego.

Każdemu zdarzyło się pewnie ominąć szkolną lekturę i ja również nie odbiegam od tej regułki, ale mocno postanowiłam sobie, że "Inny świat" przeczytam. Jest to bardzo dobra książka (o ile mogę to tak określić bowiem opisywane zdarzenia są wprost niewyobrażalne) i uważam, że każdy Polak (nie tylko uczeń) powinien po nią sięgnąć. Powinniśmy znać takie historie, żeby pamiętać, że tak było, że ludzie przechodzili prawdziwe piekło i powinniśmy bardziej doceniać to co posiadamy. Główne odczucie po lekturze: nie mieści mi się w głowie, że człowiek może zgotować taki los drugiemu człowiekowi. Jestem pełna podziwu i ogromnego szacunku dla autora za to, że wytrwał, nie złamał się i nie poddał i był w stanie podzielić się nie tylko swoją historią. Grudziński opisuje nie tylko swoje losy, lecz także innych bohaterów wskazując ich z imienia i nazwiska. W ten sposób bardzo dobitnie podkreśla, że było wielu ludzi, o których historia nie słyszała i o których nie pisze się w podręcznikach. Podkreśla, że życie każdego człowieka jest ważne, każdy miał swoje przeżycia i bagaż ciężkich doświadczeń. Jedni przystosowali się do życia w obozie lepiej, inni gorzej. Nie da się opisać tej książki w kilku zdaniach, to po prostu trzeba przeczytać i odebrać indywidualnie. Mną ta książka wstrząsnęła i zdecydowanie polecam ją każdemu bez wyjątków. Nie jest to prosta lektura ale z pewnością bardzo pouczająca i skłaniająca do refleksji.

Niektóre książki nie wymagają komentarza - jak dla mnie "Inny świat" zdecydowanie się do nich zalicza.

Czytałem 6 lat temu będac jeszcze w liceum, przerażająca trzymająca napięcie książka , obowiązkowa pozycja dla każdego chcącego poznać dramat ludzi żyjących w tamtym okresie, polecam.

Wydane po raz pierwszy w 1953 roku w Londynie i wznawiane wielokrotnie wspomnienia Gustawa Herlinga - Grudzińskiego z sowieckiego łagru w Jercewie pod Archagielskiem ukazują się w serii Lekcja Literatury poprzedzone niezwykle interesującą rozmową, jaką z autorem książki przeprowadził znakomity znawca jego twórczości, Włodzimierz Bolecki. Książka Gustawa Herlinga - Grudzińskiego obok nieprzeciętnych walorów literackich jest przede wszystkim - co podkreśla w rozmowie Autor - dokumentalną relacją ofiary, kronikarza i badacza instytucji i mechanizmów sowieckiego "innego świata" zbudowanego na utopijnej, zbrodniczej ideologii totalitarnej. [opis z [Adres usunięty]]

Tę książkę musiałam przeczytać na olimpiadę z j.polskiego i w sumie gdyby nie ona nigdy bym się z tą wspaniałą książką nie spotkała. To straszna, pełna bólu i okrucieństwa historia jednego z obozów pracy II wojny światowej, w którym przebywał autor-Gustaw Herling-Grudziński. Im dalej brnęłam przez tę lekturę tym bardziej czułam towarzyszące jej emocje. Przed oczami stawały mi obrazy tych wychudzonych więźniów, umierających z głodu i wycieńczenia. Chyba każda książka traktująca i tym tak trudnym temacie potrafi człowieka wzruszyć i przerazić.

...jedynie samotność jest w życiu człowieka stanem graniczącym z absolutnym spokojem wewnętrznym, z odzyskaniem indywidualności. Tylko w pochłaniającej wszystko pustce samotności, w ciemności zacierającej kontury świata zewnętrznego można odczuć, że się jest sobą aż do granic zwątpienia, które uprzytamnia nagle własną nicość w rosnącym przeraźliwie ogromie wszechświata.

Najbardziej wystraszyły mnie opisy tego, jak traktowano w obozach kobiety. Były towarem, niczym więcej. Oferowały swoje ciało strażnikom za kromkę chleba. Już chyba nigdy do końca nie zrozumiem jak jeden człowiek może robić coś takiego drugiemu człowiekowi. Dla mnie jest to niepojęte jak wypaczony może być ludzki mózg. Płakać mi się chciało czytając niektóre fragmenty jet książki, zwłaszcza te, gdzie ktoś umierał. Bo przecież gdyby nie wojna mógłby żyć jak kazdy normalny człowiek.

Przekonałem się wielokrotnie, że człowiek jest ludzki w ludzkich warunkach, i uważam za upiorny nonsens naszych czasów sądzenia go według uczynków, jakich dopuścił się w warunkach nieludzkich...

"Inny świat" to opowieść o rozliczaniu się z losem przez ludzi. Różnorodność charakterów przedstawiona w tej książce ukazuje, że każdy inaczej zatracił się w sobie. Obozy niszczą-jednych wolnych, drugich szybciej, ale i tak zniszczą w końcu każdego. Przecież ten silny i odważny strażnik, który katował swoich podwładnych, gdy został zdegradowany do pozycji więźnia po prostu się załamał. Nawet najsilniejszy ludzki charakter nie wytrzyma czegoś takiego.

Podsumowując, "Inny Świat" to książka, którą każdy nie tyle powinien, a musi przeczytać. Myślę, że właśnie tego typu książki uczą nas najwięcej. Są świadectwem tego jak okrutny jest człowiek i do jakich czynów jest gotów się posunąć, aby zdobyć władzę. Nie płakałam przy tej książce, ale wywołała u mnie silne emocje, których nie potrafiłam opanować. Byłam zła na tych wszystkich strażników, za to co robią i współczułam tym więźniom. Musieli robić potworne rzeczy, aby móc cokolwiek zjeść. Po przeczytaniu tej książki na długo nie będziecie mogli o niej zapomnieć...

"Inny świat" jest książką wstrząsającą. Grudziński napisał ją na podstawie własnych przeżyć, w czasie wojny był czas jakiś więźniem sowieckiego łagru. Trudno człowiekowi, który nigdy nie znalazł się w podobnej sytuacji, zrozumieć, co przeżywali więźniowie. Trudno wyobrazić sobie, jak bardzo bali się anonimowości śmierci. Że bali się mieć nadzieję. Bo gdy się ją nagle traciło, można było nie unieść tego, jak nie uniósł jeden z bohaterów, który tak bardzo czekał na widzenie z matką. Trudno zrozumieć, że z głodu można najlepszemu przyjacielowi wyrwać z ręki miskę z zupą. " Inny świat" zapada w pamięć. Nie da się tej książki zapomnieć.